«Bł**ź, dapamažycie mnie nach**, Alaksandr Ryhoravič!» Babrujčanin pad prymusam žonki zapisaŭ miemny zvarot da Łukašenki

Roznarabočy Aleh Budnik z Babrujska, jaŭna ŭ niećviarozym stanie i nie strymlivajučysia ŭ vyrazach, pierakonvaje Łukašenku, što chacia jon i «buchaŭ i hulaŭ», ale «mašyna nie jaho» i za styrnom jon taksama nie siadzieŭ. Usiu historyju Budnik nie pierakazvaje, ale jaje sens možna zrazumieć z kantekstu. Dapamoha Łukašenki patrabujecca dla ŭzmacnieńnia pieramoŭnaj pazicyi ŭ kanflikcie ź miascovymi daišnikami.

Padčas zvarotu možna zaŭvažyć žančynu, jakaja z abyjakavym vyhladam prachodzić za śpinaj Budnika.

Pavialičyć

«Źviartajusia da prezidenta Respubliki Biełaruś Alaksandra Ryhoraviča Łukašenki. Mnie dali štraf… Ja pjany za styrnom nie siadzieŭ! Nie maja mašyna!

Vybačajcie mianie, kali łaska, nach**. A voś… ź jakoha pierapudu, nach**, ja pavinien płacić 9 tysiač štrafu, nach**? Mnie dali 9 tysiač štrafu… Ja źviartajusia da prezidenta!»

(Dla zručnaści ŭsprymańnia manałohu Aleha Budnika my prybrali z dalejšaj cytaty 23 słovy «nach**» i 10 słoŭ «bł**ź», jakija nie niasuć sensavaj nahruzki — NN) 

Ci heta nielha? Tak i tak, ja buchaŭ, tak, ja hulaŭ. Ale za styrnom ja nie siadzieŭ. Ja jašče raz źviarnusia da vas, Alaksandr Ryhoravič. Dapamažycie. Tamu što marna dakazvać. Nie dapamahaje. Nie dapamahaje ničoha.

Dapamažycie! Alaksandr Ryhoravič, kali ŭ vas jość čałaviečaje staŭleńnie da zakonu, kali vy lubicie svoj narod… Davajcie… davajcie i heta… Tak… Nu ja nie siadzieŭ za hetym rulom. Ja hatovy iści na palihraf… Nu detektar chłuśni heta nie dokaz. Nu jak… jak tak?

Nu jak tak, nu daišniki nie raźbirajucca. Nie chočuć… nie chočuć zrazumieć, što ja za rulom nie siadzieŭ. Kali ščyra, možna mnie… Oj… Ja nie viedaju, jak skazać. Ja prosta čałaviek. Prosty. Prosty čałaviek.

Źviartajusia da prezidenta Respubliki Biełaruś. Pamažycie. Ci nie… ci nie dapamažycie… Ci zakonaŭ u nas u krainie niama. Nu ja dumaju, što niama. Ja dumaju, što niama zakonaŭ u nas u krainie.

Źviartajusia da prezidenta. Kali jon mianie pačuje, spadziajusia. Ci zakonu niama. Ci, jak vy kažacie, karupcyja. Dyk voś, karupcyja była. Padkupili. Nie viedaju, što tam zrabili. Jo-majo. Voś. Źviartajusia».

Paśla pieršaha zvarotu Budnik apublikavaŭ i druhi, karaciejšy i takoha ž źmiestu, ale vyjaviłasia važnaja detal.

Na apošniaj siekundzie, razvaročvajučysia da svajoj sužycielnicy, Aleh u sercach vydaje frazu: «Bł**ź… Usio? Zadavolenaja?». Z čaho stanovicca zrazumieła, chto nastajaŭ na takim sposabie vyratavańnia siamiejnaha biudžetu. 

Što ciapier z aŭtaram i jaho sužycielkaj — nieviadoma. Zapisy źnikli z tyktoka. 

• 1
• 0
• 50
• 20
• 0
• 2
• 0
• 0