«Našyja ludzi siarod viertuchajaŭ». Vinahradaŭ — pra čałaviečnaść, jakaja isnuje navat u źniavoleńni

Vinahradaŭ piša, što padzialaje ŭsich pracaŭnikoŭ pienitencyjarnaj sistemy na čatyry katehoryi.

«Katehoryja numar raz: varožyja vorahi. Hetyja biasstrašnyja vajny nie čakajuć, kali im daduć zahad znajści ŭ mianie parušeńnie. Jany samyja vykazvajuć inicyjatyvu i, mušu adznačyć, jašče i niakisły spryt u pošuku, naprykład, pyłu ŭ mianie ŭ kamiery. Vidavočna atrymlivajuć zadavalnieńnie ad pracesu.

Katehoryja numar dva: ludzi sistemy. Kłasičnyja šruby našaj dyktaturki. Daduć ukazańni — buduć vykonvać jak maje być. Bo, pa-pieršaje, «Nu a čaho?», a pa-druhoje, «U nas nie byvaje takoha, kab prosta tak na kahości papiery składali». Tak i chočacca paviesić hetych vydatnikaŭ. Na došku honaru.

Katehoryja numar try: pracaŭnikus vulharys. Zajmacca paskudstvami nie žadajuć, ale kali kiraŭnictva zahadaje — buduć. Da 2020 hoda prosta achoŭvaŭ złačyncaŭ, a potym niečakana vyśvietliŭ, što hetaha ciapier niedastatkova. Vydatna razumieje, što takija, jak my, tam być naohuł nie musiać, ale, kali zamova pastupiła, kaža kłasičnaje, ja navat skazaŭ by, abrydłaje da vanitaŭ: «Nu vy ž samyja ŭsio vydatna razumiejecie».

Nu i katehoryja, dziela jakoj pisaŭsia hety tekst: ludzi z sumleńniem. Praktyčna nichto ź ich nie budzie padtrymlivać adkryta takoha jak ja, ale voś ciškom! Ciškom byvała ŭsialakaje».

Pavodle słoŭ Vinahradava, mienavita dziakujučy takim supracoŭnikam, palitviaźniam udajecca atrymać krychu padtrymki ŭ nialudskich umovach. 

«Mnie zakidvali cukierki ŭ izalatar, kazali bałandzioru, kab kłaŭ padvojnuju normu pajki, «nie zaŭvažali parušeńniaŭ», «nie zaŭvažali» na šmonach taho, čaho być u mianie nijak nie moža (dy jašče i pa-zmoŭnicku padmirhvali), dasyłali bryhadu ramontnikaŭ dla papraŭki batarei (choć usie viedali, što takomu jak ja hrecca NIPAŁOŽANA), padychodzili i raspaviadali pra navinki videahulniavoj industryi, nie nadziavali branzalety na etapach, davali bolš času ŭ dušy, uklučali razietku, kali NIPAŁOŽANA i navat (!) anulavali levyja papiery za parušeńni. «Nie pieražyvaj, ja na ciabie składać nikoli ničoha nie budu. Ja tut tak, dla vyhladu patusujusia». «Pavieł, tut šmat chto suprać taho, što ciabie tak pryciskajuć. Trymajsia». Ja zrabiŭ dla ciabie ŭsio, što moh. Jak toj kazaŭ «šo xu*va — to nie ja».

Vinahradaŭ piša, što jon rady, što hetyja ludzi nie kinuli pracavać na režym, nie źniali formu. 

«Bo ŭ advarotnym vypadku nam było b ciažej siadzieć, a tam i tak, viedajecie, nie miod», — tłumačyć jon. 

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0