Славутая беларуская біятланістка Дар'я Домрачава ўпершыню з 2020 года паспрабавала выказацца ў сацсетках не па асабістых, а па грамадскіх пытаннях. Уцямнага асуджэння гвалту супраць народа з расстаноўкай акцэнтаў, хто ў гэтым вінаваты, падчас беларускіх пратэстаў ад яе так і не дачакаліся. Цяпер Дар'я ўзяла слова па вайне ва Украіне, але зноў з абыходжаннем усіх вострых вуглоў і з акцэнтаваннем на другасным замест асноўнага.
Спачатку нібыта Домрачава асуджае тых, хто развязаў вайну:
«Я перажываю і веру, што вайна хутка скончыцца і наступіць мір. На жаль, ужо сённяшніх ахвяр катастрафічна шмат. Ні адна палітычная мэта не павінна каштаваць чалавечых жыццяў. Жыццё неацэннае і пра гэта таму-сяму варта ўспомніць, каб вырашаць канфлікты іншымі, цывілізаванымі шляхамі».
Здавалася б, якраз час і акрэсліць, хто такі гэты «той-сёй», але замест гэтага Дар'я пераходзіць у сваю, спартыўную сферу, і пачынае наракаць, чаму расійскім і беларускім спартсменам у гэты складаны час не даюць жыць сваім жыццём і займаць звычайную абыякавую да таго, што адбываецца вакол, пазіцыю:
«Я адчуваю абсалютную несправядлівасць у адносінах да тых спартсменаў, якія не развязвалі войнаў, з'яўляюцца праціўнікамі ваенных спосабаў вырашэння канфліктаў, якія ўсёй душой любяць спорт і прысвячаюць яму ўсё жыццё… Я лічу абсалютна наіўным меркаваць, што адхіленне беларускіх і расійскіх спартсменаў ад міжнародных спаборніцтваў дапаможа вырашэнню ваеннага канфлікту».
Пасля ідуць агульныя словы пра «аб'яднаўчую» ролю спорту і неабходнасць «пакарання, адхілення, дысцыплінарных мераў за канкрэтныя парушэнні канкрэтных людзей».
І ўрэшце пост зводзіцца да асуджэння фактычна не тых, хто развязаў вайну, а да таго, што «сумна чытаць каментары спартсменаў, якія падтрымліваюць падобныя меры», якія «сёння толькі падпіхаюць у спіну калегу, каб выкінуць з барацьбы».
-
Блогер «Жыве», якога вызвалілі ў Беларусі праз літоўскае грамадзянства: Я пабачыў пісталет, накіраваны на мяне, і на дыскусіі ўжо не было часу
-
Школу для дзяцей з псіхічнымі асаблівасцямі ў Мінску пераробяць у кадэцкае вучылішча. Да рэалізацыі ішлі 18 гадоў
-
«Я адразу закахалася ў ягоныя вочы». Жонка-украінка і сябар расказваюць пра загінулага беларускага добраахвотніка Васіля «Дзіра» Рапіцкага
Цяпер чытаюць
Беларуска кліча на вяселле зорку «Універа», які за вайну. Упрэгся ўвесь Threads13
Каментары