Былая палітзняволеная Марыя Калеснікава, якая была вызваленая з-за кратаў 13 снежня, а цяпер знаходзіцца ў Германіі, запісала калядны зварот. У ім яна на розных мовах падзякавала ўсім тым, хто ўсе гэтыя гады яе падтрымліваў і спрычыніўся да яе і іншых палітвязняў вызвалення з-за кратаў.
Калеснікава гаворыць, што раней ніколі не верыла ў цуды, але тое, што адбылося два тыдні таму, прымусіла яе змяніць сваю пазіцыю. Толькі нядаўна яна, гледзячы ў зорнае неба, загадвала жаданне быць за калядным сталом са сваімі блізкімі — і вось гэтае жаданне неспадзявана здзейснілася.
Аднак жа тое, што так адбылося — не выпадковасць, за гэтым стаялі людзі. Калеснікава выказала падзяку «кожнаму, хто зрабіў крок насустрач, хто памог, хто падтрымаў і не сказаў «гэта немагчыма». Асабліва яна адзначыла сваю сястру Таццяну Хоміч, бацьку Аляксандра Калеснікава і ўсіх іншых членаў сям'і.
Таксама Калеснікава падзякавала дактарам і тым, хто прымаў рашэнне пра яе выратаванне ў той час, калі падчас знаходжання ў турме ёй патрэбна была аперацыя. Сказала яна дзякуй і ўсім тым, хто ўсе пяць гадоў, «нягледзячы на страх пакарання знаходзіў у сабе мужнасць усміхацца і падстаўляць плячо».
Знайшліся словы падзякі і для «каманды мары», якая захавала «каштоўнасці і дух, калі гэта было асабліва цяжка».
Словы падзякі прэзідэнту ЗША Дональду Трампу Марыя Калеснікава выказала на англійскай мове. Таксама яна падзякавала іншым палітыкам, якія прымалі рашэнні — з ЗША, Украіны, Польшчы, Літвы, Германіі і Беларусі.
«Особливо хочу подякувати Україниі та її людям. У час війни під обстрілами ви прийняли нас — білорусів, звільнених з тюрем, як рідних. Ви оточили нас турботою і теплом. Моє серце з вами», — па-ўкраінску сказала частку сваёй прамовы Калеснікава.
Падзяка была таксама выказаная сябрам па ўсім свеце за лісты, падтрымку і любоў. Асабліва былі адзначаныя людзі мастацтва з усяго свету, а да нямецкіх сяброў Калеснікава звярнулася па-нямецку.
Напрыканцы прамовы яна перайшла на беларускую мову:
«Беларусы! Усе гэтыя гады нас спрабавалі раз'яднаць турмамі і межамі, страхам і вымушанай разлукай, маўчаннем. Я веру, што настане дзень, калі ніводзін чалавек не будзе за кратамі за свае перакананні, словы ці мары. Я веру, што мы вернемся дадому моцнымі, з захаванымі любоўю і годнасцю. Тымі, хто ведае цану свабоды».
Цяпер чытаюць
Што вядома пра жанчыну, якая загінула ў аўтобусе, што вёз беларускіх футбалістаў-школьнікаў у Геленджык?18
Каментары
На беларускім радыё...