Перыменапаўза ў 30 гадоў: новае даследаванне паказала, што з ёй сутыкаецца больш за палову жанчын

Пераходны перыяд паміж гадамі фертыльнасці і менапаўзай здольны сур’ёзна паўплываць на самаадчуванне жанчыны, бо менавіта ў гэты час арганізм пачынае глабальную перабудову. Вынікам становяцца самыя розныя праявы — ад рэзкіх хістанняў настрою да праблем са сном і канцэнтрацыяй увагі.

Як піша рэсурс Onet.pl, даследаванне, праведзенае UVA Health сумесна з мабільным дадаткам для жаночага здароўя Flo, дало нечаканыя вынікі: больш за палову жанчын (55,4%) ва ўзросце ад 30 да 35 гадоў ужо адчуваюць умераныя або нават моцныя сімптомы, звязаныя з надыходзячай менапаўзай. Гэтая лічба ўзрастае да 64,3% сярод жанчын ва ўзросце ад 36 да 40 гадоў.

Даследчыкі праз анлайн-апытанні і дадатак Flo сабралі інфармацыю ад больш чым 4400 жанчын ва ўзросце ад 30 гадоў і больш, і выявілі, што псіхалагічныя сімптомы, звязаныя з менапаўзай, такія як трывожнасць, дэпрэсія і раздражняльнасць, з’яўляюцца задоўга да фізічных праяў. Яны дасягаюць свайго піку ва ўзросце ад 41 да 45 гадоў, пасля чаго іх інтэнсіўнасць паступова зніжаецца, даходзячы да мінімальных паказчыкаў у жанчын ва ўзросце 56 гадоў і больш.

Даследчыкі падкрэсліваюць, што іх высновы запаўняюць сур’ёзную лакуну ў ведах і могуць карэнным чынам змяніць тое, як грамадства гаворыць пра менапаўзу і як дактары ставяцца да пацыентак.

Доктар Джэніфер Пэйн, экспертка ў галіне рэпрадуктыўнай псіхіятрыі з UVA Health і сааўтарка даследавання, адзначае, што фізічныя і эмацыйныя сімптомы перыменапаўзы ўсё яшчэ застаюцца недастаткова вывучанымі і часта недаацэньваюцца спецыялістамі. Маладыя жанчыны вымушаныя пакутаваць моўчкі, паколькі іх скаргі часта ігнаруюцца або абясцэньваюцца як атачэннем, так і медыкамі.

Перыяд, пра які мала гавораць

Каб зразумець сутнасць працэсу, трэба адрозніваць перыменапаўзу ад самой менапаўзы. Перыменапаўза — гэта этап, на якім арганізм паступова скарачае выпрацоўку палавых гармонаў, у асноўным эстрагену і прагестэрону. Менавіта гэтыя гарманальныя зрухі правакуюць шматлікія змены, бо эстраген адказвае за фертыльнасць і ўвільгатненне похвы, а прагестэрон рыхтуе матку да магчымага апладнення.

У той час як дыягназ «менапаўза» ставіцца толькі пасля поўнай адсутнасці менструацый на працягу 12 месяцаў, перыменапаўза можа пачацца ўжо ў 30—40 гадоў і цягнуцца ад чатырох да васьмі гадоў. У гэты перыяд цыкл можа станавіцца карацейшым ці даўжэйшым, а яго інтэнсіўнасць — непрадказальнай.

Сімптомы перыменапаўзы могуць праяўляцца як амаль непрыкметна, так і вельмі востра. Сярод найбольш распаўсюджаных — нерэгулярныя месячныя, прылівы жару, начная патлівасць і рэзкія змены настрою, якія могуць даходзіць да раздражняльнасці ці нават дэпрэсіі. Жанчыны часта сутыкаюцца са зніжэннем лібіда, сухасцю похвы і болем падчас блізкасці, а таксама з парушэннямі сну і памяці.

Спіс праяў дапаўняюць галавакружэнне, павелічэнне вагі, выпадзенне валасоў, змены ў структуры скуры і болі ў малочных залозах. Больш за тое, могуць назірацца болі ў суставах, напружанне ў цягліцах, развіццё астэапарозу, мігрэні, праблемы з утрыманнем мачы, аняменне канечнасцяў ці сіндром неспакойных ног. Нават стан ротавай поласці можа змяніцца, а алергічныя рэакцыі — узнікнуць упершыню або значна ўзмацніцца.

Як распазнаць перыменапаўзу?

Распазнаць пачатак гэтага этапу можна па нязначных зменах у цыкле, напрыклад, па скарачэнні лютэінавай фазы, ваганнях інтэнсіўнасці крывацёкаў або іх нерэгулярнасці.

Пазней, звычайна паміж 40 і 50 гадамі, месячныя пачынаюць прыходзіць усё радзей. Прыкладна за шэсць месяцаў да канчатковай менапаўзы адбываецца рэзкае падзенне ўзроўню эстрагену, што ўзмацняе такія непрыемнасці, як бессань, прылівы жару і зніжэнне канцэнтрацыі.

Для пастаноўкі дыягназу спецыялісту звычайна дастаткова падрабязнай размовы з пацыенткай і аналізу яе скаргаў, без неабходнасці дадатковых складаных тэстаў.

Пры гэтым перыменапаўза не заўсёды патрабуе медыкаментознага лячэння. Калі сімптомы не замінаюць жыццю, бывае дастаткова змяніць лад жыцця: наладзіць дыету з багаццем фітаэстрагенаў, кальцыю і вітаміну D, забяспечыць рэгулярны сон, займацца спортам і зніжаць узровень стрэсу.

Аднак пры цяжкіх сімптомах варта разгледзець варыянты гарманальнай замяшчальнай тэрапіі, прыём прэпаратаў для палягчэння канкрэтных сімптомаў (напрыклад, антыдэпрэсантаў) або выкарыстанне ўвільгатняльных сродкаў. Таксама карыснымі будуць тэхнікі рэлаксацыі, медытацыя і адмова ад празмернага спажывання кафеіну і алкаголю.

Калі самаадчуванне істотна пагаршаецца, важна не адкладаць візіт да гінеколага або тэрапеўта. Урэшце, перыменапаўза — гэта не прысуд і не канец маладосці, а новы і важны этап.

• 2
• 1
• 0
• 0
• 0
• 1
• 0
• 0