Антываенная частка расійскага грамадства не здолела прадэманстраваць сваёй пазіцыі на выбарах у Дзярждуму

Зняццё з выбараў партыі «Яблык» — апошняй, якая нерашуча выступала супраць вайны, было найлепшым сацыялагічным знакам, што немаленькая частка расійскага грамадства гатовая кансалідавацца вакол любой антываеннай альтэрнатывы — хоць якой. Інакш бы «Яблыка» не забаранялі, як яго не забаранялі на ранейшых выбарах.

20 верасня расійскай апазіцыі не ўдалося дасягнуць таго, што здолелі беларусы ў 2020‑м — паказаць, што кароль голы, што людзі хочуць іншага.

Гэта адбылося таму, што антываенная частка расійскага грамадства застаецца ў перманентна раздробленым стане. Адны заклікалі да байкоту, другія — за галасаванне супраць «Адзінай Расіі». Трэція выступалі за псеўдаліберальных «Новых людзей» — маўляў, яны найменшае зло, чацвёртыя — за выкрэсліванне ўсіх. Навальная і Кац прапанавалі складаны для масавага выбаршчыка прынцып — «галасаванне за самага моцнага канкурэнта «Адзінай Расіі» ў той ці іншай акрузе» і галасаванне па партыйных спісах за хоць якую партыю, абы не за «Адзіную Расію». Можна падумаць, што ў вас свабодныя выбары.

Яны таксама заклікалі паўтарыць тое, што эфектна здзейснілі беларусы ў 2020-м: прыйсці на ўчасткі ў вызначаны час. Толькі што смелых беларусаў была крытычная маса тады, а ў Расіі яе цяпер няма, таму і гэтая ідэя не спрацавала.

«Яны сядзяць за мяжою і вамі маніпулююць», — адважна запярэчыў удаве Навальнага старшыня партыі «Яблык».

Карацей, хто ў лес, хто па дровы, а тайга ў Расіі бязмежная.

Пры гэтым выразна заўважная і страта рэжымам унутранай энергіі.

Ускосныя сігналы — выказванні ў сацсетках ці, дакладней, масавае маўчанне ў сацсетках, галасаванкі ў тэлеграме, якія ўладам даводзілася пастфактум накручваць — паказваюць нам, што вайна стаміла нават шавіністычную частку грамадства, аўдыторыю Z-каналаў.

Ёсць разгалінаваны рэпрэсіўны апарат, ёсць самая дарагая ў свеце машына прапаганды: нават Кітай такой не мае. Але няма ніякіх прыкмет, што рэжым Пуціна выклікае ранейшы энтузіязм. 99,9% за Кадырава ёсць, а энтузіязму нуль. Усё змацавана па прынцыпе «ўсё схвачана, за ўсё заплачана». Але ўнутраная страсць згасае.

Гэта не азначае непазбежнасці перамен. Калі такая сістэма мае рэсурсы, яна можа рухацца на іх доўга, а то і да змены сістэмы каардынат.

Агенты рэжыму будуць і далей рабіць усё — ад маніпуляцый да забойстваў, каб адзінага лідара, адзінага цэнтра апазіцыі не з’явілася.

Гэта таксама тлумачыць, чаму гэтая бойня працягваецца — патрэбныя імперыялістычныя поспехі.

Але, на маю сціплую думку, калі нейкія колы з атачэння Пуціна ці пераемнік Пуціна захочуць змяніць курс, ім таксама ёсць на чым сыграць і на каго абаперціся.

• 2
• 1
• 0
• 1
• 0
• 1
• 0
• 0