Kitajca ŭ Biełarusi ździvili vieniki ŭ łaźni i toje, što my pjom chałodnuju vadu
A jašče chłopiec navučyŭsia hatavać hałubcy.
Dla kitajca Jaha Biełaruś stała pieršaj zamiežnaj krainaj, u jakoj jon pabyvaŭ. A paśla chłopiec pastupiŭ u Minsku va Univiersitet zamiežnych moŭ, piša «Minskaja praŭda».
Jaha prylacieŭ u Biełaruś paŭtara hoda tamu. Jon zachaplajecca biełarusami:
«Biełarusy — vielmi prostyja i dobryja ludzi. Ich nie chvaluje, što pra ich dumajuć inšyja, dla ich nie važna, bahatyja jany ci nie, ale ichniaje žyćcio ad hetaha nie stanovicca mienš nasyčanym. Mnie vielmi padabajucca adnosiny biełaruskaha naroda da žyćcia».
Pra našu krainu kitajec daviedaŭsia dziakujučy biełaruskim pryjacielam u internecie.
Pieršy raz jon pryjazdžaŭ turystam i pražyŭ u Biełarusi miesiac. Paśla hetaha vyrašyŭ vučyć ruskuju movu. Chłopiec paśpieŭ pabyvać u Mazyry, dzie žyvie jaho byłaja dziaŭčyna.
Jaha sustrakaŭ słavian u Kitai i padzialiŭsia svaim uražańniem:
«Ja zaŭvažyŭ, što jany vielmi pryhožyja, vysokaha rostu i vielmi vietlivyja. Mnohija kitajcy ličać, što Biełaruś i Rasija — heta adna kraina. Takoha ž mierkavańnia i maje znajomyja».
Na pytańnie pra adroźnieńni pamiž biełaruskimi i kitajskimi siemjami Jaha adkazvaje:
«Ja dumaju, što biełaruskija i kitajskija siemji dosyć mocna adroźnivajucca. U Kitai vielmi važnyja siamiejnyja poviazi: na śniadanak i viačeru ŭsie abaviazkova źbirajucca razam. U biełaruskich siemjach ja nie naziraŭ takoj tradycyi — mahčyma, heta sustrakajecca, ale ja prosta nie bačyŭ».
U Biełarusi Jaha palubiŭ łaźniu.
«Ja ŭpieršyniu daviedaŭsia pra toje, što ŭ vas ludzi ŭ łaźni bjuć adzin adnaho vienikami, — z uśmieškaj adznačyŭ jon i dadaŭ: — U nas u Kitai takoha niama».
Jašče adnym adkryćciom dla jaho stała toje, što biełarusy pjuć chałodnuju vadu.
«Kitajcy addajuć pieravahu haračaj vadzie, bo ličać heta karysnym dla zdaroŭja», — adznačaje Jaho.
Jon kaštavaŭ u nas boršč, hałubcy i šašłyk. I navat navučyŭsia rabić hałubcy sam.
«Jany mnie vielmi padabajucca, i ja časam sam hatuju hałubcy. Heta prosta nievierahodna smačna!» — usklikaje Jaha.
Chłopiec razvažaje, što kali ŭ jaho tut buduć pierśpiektyvy dla raźvićcia, to moža zastacca.
«Biełaruś, ja ciabie kachaju!» — skazaŭ kitajec pa-biełarusku.
Ciapier čytajuć
17‑hadovy chłopiec žyvie ŭ padvale. Jon zaharnuŭsia ŭ čyrvona-zialony ściah, kab Łukašenka źviarnuŭ na jaho ŭvahu9
Kamientary
A kitajec (li?) podozritielno stierieotipnyj: słavianie - vysokije, krasivyje, podobnyje boham; biełarusy - nieambicioznyje daunšiftiery.