Joj byŭ 91 hod.
Lehiendarnaja francuzskaja aktrysa, śpiavačka i hramadskaja dziajačka Brydžyt Bardo — adna z samych upłyvovych fihur u historyi papularnaj kultury XX stahodździa. Jaje žyćcio i karjera stali jarkim prykładam taho, jak adzin čałaviek moža źmianić standarty pryhažości, a zatym admovicca ad suśvietnaj słavy.
Uvarvaŭšysia na ekrany ŭ siaredzinie 1950‑ch hadoŭ, asabliva paśla znakavaha filma Raže Vadzima «I Boh stvaryŭ žančynu» (1956), jana ździejśniła sapraŭdnuju estetyčnuju revalucyju.
Bardo prapanavała śvietu novy typ žanockaści — naturalnaj, raskavanaj, pačućciovaj i svabodnaj ad umoŭnaściej.
Jaje vobraz, jaki spałučaŭ dziciačuju niepasrednaść z adkrytaj seksualnaściu, staŭ vyklikam kansiervatyŭnaj marali taho času.
Brydžyt razhladali jak simvał emansipacyi taho času i navat nazyvali «łakamatyvam žanočaj historyi».
Jaje šlach u mastactvie byŭ imklivym i jarkim. Jana stała hałoŭnym seks-simvałam Jeŭropy, alternatyvaj halivudskim zorkam nakštałt Merylin Manro.
Styl Bardo — ad znakamitaj pryčoski «babieta» i firmovaha makijažu vačej da maniery apranacca — kapiravali miljony žančyn pa ŭsim śviecie.
Adnak vielizarnaja słava i pastajannaja ŭvaha paparacy stali dla aktorki ciažkim hruzam.
U 1973 hodzie, znachodziačysia na piku pryhažości i zapatrabavanaści, Bryžyt Bardo pryniała šakavalnaje dla mnohich rašeńnie nazaŭždy pakinuć kino.
Hety momant staŭ vodapadziełam u jaje losie.
Druhuju pałovu žyćcia jana całkam pryśviaciła abaronie žyvioł. Stvaryŭšy ŭłasny Fond, Bardo stała viadomaj svajoj nieprymirymaj i časta radykalnaj pazicyjaj u baraćbie suprać našeńnia naturalnaha futra, karydy, žorstkaha abychodžańnia ź lubymi žyvymi istotami.
Bardo zdoleła transfarmavać svaju niejmaviernuju miedyjnuju papularnaść u realny instrumient upłyvu na hramadskuju śviadomaść.
Kamientary
(Srebnaje viasielle tak śpiavali)