«Spačatku žančyny»: u hetym filmie žančyny kirujuć śvietam, a mužčyny vučacca być spakuślivymi, kab zrabić karjeru

Što budzie, kali pamianiać mužčyn i žančyn miescami nie prosta ŭ pobycie, a ŭ samim padmurku hramadstva? Mienavita na hetym pytańni budujecca novy film Netflix «Spačatku žančyny» (Ladies First), jaki staŭ pradmietam razboru kinakrytyka Džona Andersana na staronkach The Wall Street Journal.

Siužet razhortvajecca vakoł Damjena Saksa — typovaha «alfa-samca» i supracoŭnika rekłamnaha ahienctva «Atłas». U jahonym śviecie paniaćcia «karektnaść» nie isnuje: mužčyny pavodziać siabie jak hrubijany i seksisty, žančyn usprymajuć jak dekaracyju, a ruch za pravy žančyn #MeToo pajšoŭ lesam. Praŭda, pasadu kreatyŭnaha dyrektara zajmaje žančyna — Aleks. Adnak heta zroblena vyklučna dziela taho, kab załahodzić najbujniejšaha klijenta — piŭny brend Guinness.

Adnak los rychtuje Damjenu žorstki ŭrok. Udaryŭšysia hałavoj, jon pračynajecca ŭ śviecie, dzie hiendarnyja roli całkam pierakulenyja. Ciapier užo žančyny kirujuć karparacyjami, a mužčyny vymušanyja zajmacca svaim vyhladam, kab spadabacca bosam.

Džon Andersan zaŭvažaje: aŭtary filma napoŭnicu vykarystali vostruju satyru, kab pakazać novy śviet, u jaki trapiŭ hieroj. Tut žančyny nie prosta zachapili ŭładu — źmianiłasia sama pryroda pałoŭ. Byłaja sakratarka Fielisici zaniała kresła hienieralnaha dyrektara «Atłasa», a Aleks stała niepasrednaj kiraŭnicaj ahienctva i samoha Damjena. Ciapier užo jamu treba prystasoŭvacca: ad hieroja patrabujuć apranacca seksualna, kab mieć choć niejkija šancy na pavyšeńnie.

U hetaj rečaisnaści isnujuć kramy, što handlujuć padtrymlivajučaj bializnaj dla mužčynskich hienitalij, a sałony pryhažości aktyŭna prapanujuć klijentam-mužčynam filery i «poŭnuju aŭstralijskuju» depilacyju. Na pracy Damjena paprakajuć u «testaryčnaści» (iraničny nieałahizm ad słova «testasteron», pa anałohii z «isteryčnaściu»). A ŭ jahonaj kvatery zamiest zvykłych rečaŭ — časopisy pra chatniuju ŭtulnaść i chaładzilnik, zabity sadavinoj, johurtam i kiefiram.

Krytyk zaŭvažaje, što hetyja sceny vykličuć roznuju reakcyju: mužčyny mohuć adčuć dyskamfort, a žančyny, chutčej za ŭsio, buduć śmiajacca ŭhołas.

Pavodle Andersana, struktura filma nahadvaje kaktejl z takich stužak, jak «Heta cudoŭnaje žyćcio» (It's a Wonderful Life), «Čaho chočuć žančyny» (What Women Want) i «Kaladnaja historyja» (A Christmas Carol). Tut navat jość svoj mistyčny nastaŭnik — biazdomny, jaki tłumačyć Damjenu: kab viarnucca dadomu, toj musić dabicca pośpiechu ŭ hetym žanočym śviecie. I Damjen nie prydumaŭ ničoha lepšaha, jak pasprabavać prakłaści sabie šlach navierch praz łožak, vykarystoŭvajučy tyja ž mietady, jakimi raniej karystalisia žančyny ŭ jahonym ułasnym śviecie.

Pavialičyć

Ci robić film niejkaje hłybokaje adkryćcio? Džon Andersan ličyć, što nie. Siužet ruchajecca pradkazalna, a finał možna adhadać zahadzia. Tym nie mienš, jon stanoŭča aceńvaje akciorskuju pracu.

U vyniku, «Spačatku žančyny» — heta lohkaja, nie nadta aryhinalnaja, ale davoli trapnaja kamiedyja pra toje, jak vyhladaje śviet, dzie zvykłyja praviły pamiž mužčynami i žančynami dziejničajuć naadvarot.

• 9
• 0
• 1
• 1
• 0
• 0
• 0
• 0