Страшна быць непачутай у сваім болі: жыхарка Віцебска распавяла пра страту дачкі
Марыя з Віцебска хацела ехаць у радзільню з думкамі пра хуткую сустрэчу з маленькай Міюшай. Але ў выніку замест пялёнак прыйшлося купляць труну. На шостым месяцы цяжарнасці жанчына страціла дзіця. За гэтым было цяжкае пахаванне і блытаніна з выплатамі на пахаванне.
Але Марыя падкрэслівае: гаворка не пра грошы, а пра боль, пра які важна не маўчаць. Яна хоча быць пачутай і падтрымаць мам, якія губляюць дзяцей і застаюцца сам-насам з вялікай бядой. Сваю гісторыю жанчына расказала Tochka.by.
У чаканні «ружовага кулёчка»
Яшчэ нядаўна Марыя ўяўляла, як выйдзе з раддома з нованароджанай дачкой — «з ружовым кулёчкам».
Яна чакала яе ў маі, але малая паспяшалася з'явіцца на свет. У лютым жанчына пакідала раддом праз чорны ўваход з пасведчаннем аб смерці на руках.
«Вось там вокны палаты, у якой я ляжала. Без маёй дзяўчынкі ўжо», — паказвае яна, ледзь стрымліваючы слёзы.
Марыі хутка 32 гады. Разам з мужам яна выхоўвае траіх дзяцей: старэйшай дачцэ — 14 гадоў, сярэдняй — 10, а малодшаму сыну — 3. У перапынку паміж дэкрэтамі працавала афіцыянткай, пазней была кіраўніцай кавярні, а цяпер вядзе блог пра мацярынства.
«Я даведалася, што цяжарная, 11 верасня. Так, мы не планавалі яшчэ адно дзіця. Але сумневаў, нараджаць ці не, адназначна не было», — дзеліцца жанчына.
У студзені сям'я зладзіла гендар-паці, каб даведацца пол дзіцяці. Усе думалі, што будзе хлопчык. Таму, калі ўбачылі ружовы дым, адчулі шчаслівы шок. І імя дачцэ выбралі — Мія.
Цяжарнасць ішла ідэальна, як і ўсе папярэднія. Марыя не ставілася да сябе як да «крыштальнай вазы». Ніякіх пытанняў па здароўі не ўзнікала, акрамя планавага кесарава з-за прыроджанай кісты ў галаве.
Дзень, які змяніў жыццё
Першага лютага нічога не прадвяшчала бяды. Увечары Марыя з мужам гатавала вячэру, перапісвалася з падпісчыкамі і адчувала сябе добра.
«У нейкі момант рэзка нешта пацякло. Падумала, што гэта воды адышлі. Я ў прыбіральню — а ў мяне кроў усюды: па нагах, па жываце. Я крычу. Але страху не было, разумела, што трэба проста ехаць у раддом», — успамінае падзеі таго дня жанчына.
Муж выклікаў хуткую. Медыкі прыехалі праз паўгадзіны. У раддоме Марыю прыняў загадчык аддзялення паталогіі.
«Мяне агледзелі на крэсле, зрабілі УГД. Па плацэнце нічога не ўбачылі. Нібыта ўсё добра было. Натуральна, я спытала, ці выратуюць дзіця. Мне сказалі, што будуць рабіць усё магчымае», — расказвае дэталі яна.
Па скрынінгу жанчына знаходзілася на 26‑м тыдні цяжарнасці. Яе адправілі ў радзільнае аддзяленне ў індывідуальную радзільную залу.
«Ігар Расціслававіч [загадчык аддзялення паталогіі цяжарнасці] паўночы да мяне хадзіў. Я была ўся ў кропельніцах. І медсястра са мной была ўсю ноч у палаце. Мне нельга было ўставаць увогуле», — успамінае жанчына.
Дактары змаглі спыніць крывацёк. А Марыі ўдалося нават супакоіцца і не думаць пра дрэннае.
«Гэта былі другія суткі, калі я практычна не спала. А 11 гадзіне я вырубілася. Мне прыснілася мая мама, якая памерла, калі я была цяжарная сынам. І ў сне яна ў мяне забрала з рук Мію. У гэты момант я адчула, як зноў нешта хлынула. Я думаю: божа, зноў кроў, толькі спынілі ж», — успамінае шматдзетная мама.
Аказалася, што адышлі воды. Жанчыну зноў адправілі на УГД. Там яна ўбачыла сваю дачку апошні раз.
«Галоўка, вушкі такія ж лапавухія, як у майго сына. Там я ўжо раўла», — са слязамі расказвае Марыя.
Цяпер усё адбывалася імкліва. Жанчыну павезлі ў аперацыйную і зрабілі экстраннае кесарава сячэнне.
«Ірыне Георгіеўне, загадчыцы радзільнага аддзялення, крычала: «Выратуйце Мію!» Я ведала, што нават 500‑грамовых дзетак выхожваюць. І мне было ў той момант усё роўна, застанецца яна інвалідам ці не. Галоўнае, каб яна была жывая», — плачучы, кажа жанчына.
Але выратаваць дзяўчынку дактарам не ўдалося.
Капалі зямлю ў -25°C і шукалі труну па ўсім горадзе
Пасля раддома сям'і трэба было перажыць яшчэ адно выпрабаванне — пахаванне Міі. Марыя прызнаецца: да гэтага моманту яна нават не ведала, што такіх маленькіх дзяцей хаваюць.
«Потым ужо высветлілі, што эмбрыён — гэта да 22 тыдняў. Толькі такіх дзяцей афіцыйна не хаваюць. Афармленнем даведкі аб смерці займаўся раддом, дзякуй ім вялікі. Там жа нам сказалі, што ёсць дапамога на пахаванне», — расказвае жанчына.
Яна папрасіла заняцца гэтым мужа і блізкіх сям'і. Але ў працэсе яны сутыкнуліся з праблемай.
«Тэлефанавалі ва ўпраўленне сацыяльнай абароны Першамайскага раёна Віцебска, там сказалі, што дапамога нам не належыць. Яе даюць толькі пасля 197 дзён цяжарнасці. А вось у Мінску — са 154 дзён, г.зн. з 22 тыдняў», — кажа Марыя.
Па яе словах, правяраць гэтую інфармацыю ніхто не стаў — не да гэтага. Трэба было займацца падрыхтоўкай да пахавання.
«Мію адвезлі на ўскрыццё. Нас папрасілі купіць дзве пялёнкі, шапачку і маленькую труну», — кажа яна.
З апошнім узніклі складанасці: у Віцебску такіх маленькіх трунаў не знайшлося. У выніку яе зрабіў муж адной з падпісчыц Марыі.
«Мію мы хавалі 10 лютага, на наступны дзень пасля маёй выпіскі. Магілу на вясковых могілках капалі сваімі сіламі. Гэта было жахліва — прамерзлая зямля, мароз -25°C. Бедны мой муж», — успамінае жанчына.
Бацькі прынялі рашэнне не адкрываць труну. На памяць пра дачку засталіся толькі біркі з раддома — 31 см і 800 г.
«Мы намалявалі вобраз нашай дзяўчынкі ў галаве і будзем яго памятаць. Адзінае, муж хацеў даведацца, ці былі валасы. Нам сказалі, што яна была вельмі валасаценькая», — расказвае Марыя.
Цяжэй за ўсё было дома. Трохгадовы сын чакаў Мумушу — так ён называў сястрычку.
«Я не стала хлусіць. Сказала, што яна цяпер жыве на аблачынцы. І вось ён падышоў да акенца, паглядзеў на неба, памахаў ручкай і сказаў: «Пакуль, Мумуша», — плачучы, кажа жанчына.
Чаму адбылася памылка з дапамогай
Пра тое, што адбылося, Марыя расказала ў сацсетках — у тым ліку і пра тое, што ёй не выплацілі дапамогу на пахаванне. Пасля гэтага сям'я спрабавала жыць далей.
Але праз паўтара месяца гісторыя шматдзетнай мамы пачала разлятацца па інтэрнэце.
«У выніку некаторыя рэсурсы падалі гэта так, нібы я выключна абураюся з-за грошай. Урыўкі з маіх ролікаў пачалі хадзіць па сетцы. Каментарыі таксама былі розныя. Пра мой боль ніхто не падумаў — што праз паўтара месяца мяне накрые яшчэ горш, чым у раддоме», — расказвае Марыя.
Пазней да яе звярнуліся з сацыяльнай службы і запрасілі ва ўпраўленне сацыяльнай абароны Першамайскага раёна Віцебска.
«Мне кажуць: «Пішыце заяву на выдачу дапамогі». Мяне бамбанула: «Дык не належыць жа!» Але мне паказалі артыкул у законе, дзе напісана, што дапамога належыць са 154‑га дня цяжарнасці. Хто нас увёў у зман першапачаткова, я не ведаю. Сіл з гэтым разбірацца ў мяне няма», — кажа жанчына.
Гаворка ідзе пра артыкул 31 Закона «Аб пахаванні і пахавальнай справе». Раней у ім сапраўды было паказана, што дапамога выплачваецца толькі з 197‑га дня цяжарнасці.
У 2021 годзе нормы перагледзелі і ў дакумент унеслі змены.
Цяпер дапамога на пахаванне выплачваецца з мясцовага бюджэту «ў выпадку нараджэння мёртвага дзіцяці па заканчэнні 154 дзён цяжарнасці».
Прыняць гэтыя грошы Марыі было няпроста. Кажа, было адчуванне, што «выпрасіла іх». У выніку сям'я аплаціла з гэтых сродкаў помнік і лаўкі на могілках.
«Ты моцная, народзіш яшчэ»: як не звар'яцець
Спачатку Марыя спрабавала справіцца з болем рацыянальнымі довадамі.
«Гаварыла сабе: «Маша, значыць, так павінна было здарыцца. А калі сіндром які? Ты б тады і на сабе, і на астатніх дзецях паставіла крыж», — разважае жанчына.
Ёй было вельмі цяжка бачыць шчасце іншых. На працэдурах у раддоме сутыкалася з радаснымі матулямі.
«У мяне была злосць на іх. Прыбягаю ў палату і думаю: госпадзе, навошта? А потым разумею: ну гэта ж толькі мой боль. Пры чым тут яны? Яны ж зусім ні пры чым», — расказвае Марыя.
У раддоме ёй прапанавалі падтрымку псіхолага, і жанчына не адмовілася. Кажа, што гэта ёй моцна дапамагло. Як і клопат сям'і і падпісчыкаў.
«Самае страшнае, што можна пачуць у такі момант, — «Ты моцная, народзіш яшчэ». Гэта забівае. Хочацца, каб цябе проста абнялі і пашкадавалі. Застацца непачутай у сваім болі вельмі страшна», — кажа жанчына.
Марыя не ведае, калі гэты боль стане лягчэй. Але дакладна ўпэўнена: маўчаць пра такое нельга. І, нягледзячы на ўсё перажытае, яна не выключае, што аднойчы зноў стане мамай.
Каментары