«Крутыя лекцыі», але «жыве ў свеце, які сам і стварыў». Студэнты расказалі пра выкладчыка БДУІР, які запісаў зварот да Лукашэнкі

«Такіх выкладчыкаў, як ён, было вельмі мала»

Марк (імя зменена) паступіў на факультэт камп'ютарных сетак і сістэм БДУІР у 2018 годзе. Ён вучыўся па спецыяльнасці «праграмнае забеспячэнне інфармацыйных тэхналогій»:

— Дзмітрый Аношка вёў у нас самыя важныя прадметы па праграмаванні першыя тры семестры, гэта значыць, да сярэдзіны другога курса. У першым семестры быў прадмет з базавым увядзеннем у праграмаванне, алгарытмамі і г.д. Усё гэта выкладалася на прыкладзе Delphi, каб быў нізкі парог уваходу пасля школьнага Pascal. Другі семестр быў ужо больш складаны: мы вывучалі, як усё працуе на нізкім узроўні. Асноўнымі тэмамі было вывучэнне Асэмблер x16 (FASM), архітэктура выканання інструкцый у працэсары, канвеер выканання, нізкаўзроўневыя аптымізацыі і звязаныя з гэтым рэчы. І, нарэшце, трэці семестр быў прысвечаны мове C (звычайны C, без плюсаў).

На фоне іншых выкладчыкаў Дзмітрый Аношка вылучаўся. Ён сапраўды даў вельмі важныя фундаментальныя веды Computer Science, а не проста расказаў па старой метадычцы. Вельмі шмат расказваў ад сябе, адчуваўся вялікі практычны досвед.

Такіх выкладчыкаў, як ён, было вельмі мала. За ўсе чатыры гады майго навучання — максімум чалавек 10-20, большасць проста чыталі курс па старой метадычцы. Зараз такіх, хутчэй за ўсё, засталіся ўвогуле адзінкі.

Памятаю, ён нават праводзіў дадатковыя лекцыі па-за раскладам для тых, хто хацеў атрымаць больш глыбокія веды.

Мне вельмі падабаліся яго лекцыі. Але я, хутчэй, быў выключэннем. У многіх аднакурснікаў было меркаванне, што Дзмітрый Аношка залішне «душыць» на экзаменах і заліках. Я гэтага меркавання не падзяляў. Тут, хутчэй, справа ў тым, што ў мой час многія паступалі проста таму, што беларускі ІТ на той час быў на піку. Не ўсе разумелі, што праграмаванне — гэта не так проста. Я ж прыйшоў ва ўніверсітэт ужо з практычным досведам, пісаў простыя праграмы і ботаў для невялікага кам'юніці ў Telegram, трохі займаўся алімпіядным праграмаваннем у школе.

За час вучобы я не чуў пра яго канфлікты з адміністрацыяй БДУІР. Але і атмасфера ў БДУІР тых гадоў была зусім іншая. ІТ было «на хайпе», дзяржава вельмі слаба ўмешвалася ў працэс ІТ-адукацыі. Ужо пасля 2020—2022 года вельмі шмат добрых людзей, у тым ліку з кіраўніцтва, звольніліся альбо былі звольненыя.

У 2020‑м я быў на трэцім курсе, Аношка ў той момант ужо нічога не вёў у майго патоку. Наколькі я чуў, унутры ўніверсітэта яго погляды мала праяўляліся. Асноўныя палітычныя выказванні Аношкі былі на яго старонцы ў ВК.

Гэтыя запісы дагэтуль захаваліся — там ёсць наезды на платформу, якая збірала фатаграфіі бюлетэняў, на незалежныя медыя, «паралелі» паміж дзеяннямі апазіцыі і генацыдам у Руандзе, крытыка актывістаў і ўдзельнікаў пратэсту, расказы пра «метадычкі ўкраінскіх майданаў», рэпосты прапагандыстаў.

У мяне тады выклікала дысананс, што такі добры выкладчык і спецыяліст можа мець такія дзіўныя палітычныя погляды і перакананні.

«На яго лекцыях заўсёды былі дыскусіі, і было вельмі цікава»

Дзяніс (імя зменена) вучыўся ў Дзмітрыя Аношкі паўтара года. Гэта было некалькі гадоў таму:

— Дзмітрый Яўгенавіч вельмі цікава і глыбока выкладаў свае прадметы. Але і патрабаваў на экзаменах адпаведна. Яго прадметы былі ўводнымі, базавымі для разумення праграмавання ў цэлым. На іх закраналіся як пачатковыя тэмы, так і прасунутыя. З ім можна было заўсёды абмеркаваць што-небудзь падчас альбо пасля заняткаў.

Асноўны яго падыход заключаўся ў тым, каб мы разглядалі не столькі канкрэтную мову праграмавання, колькі тое, як выглядаюць пэўныя падыходы ў напісанні кода, як уладкаваныя «ўнутранасці» моў і платформаў праграмавання. На яго лекцыях заўсёды былі дыскусіі і было вельмі цікава. Вядома, калі студэнт хацеў атрымаць карысць ад такіх заняткаў.

На экзаменах і заліках звычайна былі тэарэтычныя пытанні і нескладаныя задачы з зацверджаных білетаў. Ён нікога не валіў. Наадварот, часта ішоў насустрач і даваў шанец падумаць яшчэ. Ці падштурхоўваў да разважанняў у патрэбны бок, і студэнт разам з ім прыходзіў да адказу.

З цікавага ўзгадваецца яшчэ мерапрыемства «Блінчыкі», якое ён ладзіў: студэнты маглі прадэманстраваць самастойна напісаныя на Асэмблеры праграмы, дэмасцэны. Ён усяляк дапамагаў і кураваў такія праекты.

Дзмітрый Яўгенавіч гарэў жаданнем навучаць, асабліва «зараджаных» студэнтаў. А тым, хто не хацеў вучыцца, усё роўна прыйшлося гэта рабіць, бо здаць экзамен без ведаў у яго было немагчыма. Водгукі пра яго ў асноўным былі вельмі пазітыўныя. Мне яшчэ да паступлення рэкамендавалі «праграмнае забеспячэнне інфармацыйных тэхналогій» у тым ліку праз яго як выкладчыка.

Ніякіх канфліктаў паміж ім і адміністрацыяй БДУІР я ў той час не памятаю. Нічога негатыўнага, прынамсі, не выносілася на публіку.

«Жыве ў тым сусвеце, які сам і стварыў»

Сяргей (імя зменена), як і папярэднія апавядальнікі, вучыўся ў Дзмітрыя Аношкі на першым і другім курсах.

— Ён быў вельмі харызматычны. Для першакурснікаў ён быў тады аўтарытэтам, па-сапраўднаму цікавым выкладчыкам, з пастаяннымі прыколамі і дасціпнымі жартамі на лекцыях. У яго заўсёды было шмат цікавых гісторый. І ўражанне Аношка ствараў такое, натхняльнае. На кафедры і ў дэканаце яго любілі, як такога маладога выкладчыка, за якім нібыта будучыня кафедры і ўніверсітэта.

Здаваць яму залік/экзамен — гэта было нервова і страшна. Але праводзіліся яны з павагай, дакопвацца ён мог па сутнасці, а не праз асабістае стаўленне.

Канешне, было ў ім нешта такое, снобскае, як ад выкладчыка, які лічыць сябе геніем. Але не такім геніем, які пойдзе за ўсімі. Напрыклад, частка выкладчыкаў працавала ў ІТ-кампаніях, і працавалі ва ўніверсітэце альбо ў якасці адпрацоўкі за магістратуру/аспірантуру, альбо таму, што проста не маглі без выкладання. А Аношка пайшоў супраць большасці і супрацоўнічаў не з ІТ-кампаніямі, а з нейкімі незразумелымі дзяржаўнымі праектамі ў галінах грамадскай бяспекі, энергетыкі.

У ім заўсёды адчуваўся «нетакуся». Тыя не маюць рацыі, гэтыя не маюць рацыі, большасць не мае рацыі, а ён адзін д'Артаньян. Вось гэтая ягоная адмова ад усяго папулярнага і прывяла яго ў скептычнае стаўленне да кавіду і на пралукашэнкаўскія пазіцыі. У 2020 годзе ён скардзіўся ў дэканат менавіта на мяне за тое, што я клікаў сваіх аднагрупнікаў і аднапаточнікаў на пратэсныя акцыі ва ўніверсітэце.

Дэканаў [з тых часоў] змянілі, выкладчыкаў пазвальнялі, а ён усё заставаўся. Вось цяпер ён і жыве ў тым сусвеце, які сам і стварыў.

«Вось лухтой пазаймаліся — і давайце вучыцца»

Дзмітрый (імя зменена) вучыўся па спецыяльнасці ПЗІТ на факультэце КСіС БДУІРа з 2018 года:

— Дзмітрый Яўгенавіч вёў у нас першыя тры семестры, даваў увядзенне ў праграмаванне, Дэлфі, C і Асэмблер. Як выкладчык ён быў вельмі добры, вельмі моцна вылучаўся на фоне іншых лектараў.

Шмат выкладчыкаў ва ўніверсітэце — альбо людзі навукі з фантастычнымі ведамі, але пакутуюць ад цяжкасцяў з перадачай гэтых ведаў з-за розніцы ва ўзроўнях разумення студэнта і прафесара, альбо выкладчыкі-рэтраграды, якія адмаўляюцца ад любых іншаўвядзенняў у прынцыпе і выкладаюць па метадычках ~ 20‑гадовай даўніны. Дзмітрый Яўгенавіч жа вёў свае прадметы жыва, заўсёды адказваў на пытанні, быў вельмі ўцягнуты на лекцыях, ладзіў для ахвотных нешта накшталт алімпіяды па Асэмблеры і ў цэлым выглядаў вельмі зацікаўленым у тым, каб нас чаму-небудзь навучыць.

Ён патрабаваў, хутчэй, разумення сваіх прадметаў, а не тупога завучвання азначэнняў, што нас тады вельмі радавала. Яго залікі/экзамены, хоць і былі складанымі, здаць было цалкам рэальна. У тым ліку і таму, што можна было дэманстраваць разуменне, а не зубрэнне. Я ў яго ўсё закрыў без пераздач, хоць і перенерваваўся.

У 2020 ён не абвінавачваў нас у «здрадніцтве радзімы», але даваў зразумець, што пратэсты студэнтаў лічыць у найлепшым выпадку моладзевай дурасцю, што ніякіх падстаў для пратэстаў няма, што нас ўводзяць у зман. Перадаваў думку «вось лухтой пазаймаліся — і хопіць, пара вучыцца». На сваёй асабістай старонцы VK ён быў значна больш жорсткі і яркі.

Для многіх з нас гэта аказалася шокам, бо Дзмітрый Яўгенавіч ствараў уражанне жывога, чалавечнага выкладчыка, зацікаўленага не ў фармалізме, а ў ведах.

• 3
• 0
• 1
• 4
• 0
• 1
• 0
• 0