Ураджэнец Расіі казаў у Оперным тэатры: «Хлопцы, але ж вы спяваеце на італьянскай, нямецкай, англійскай… Але чаму ж вы не хочаце спяваць на сваёй роднай беларускай мове?»
Выдатны дзеяч мастацтва адышоў з жыцця 14 красавіка на 79‑м годзе жыцця, паведамляе Вялікі тэатр Беларусі.
Уладзімір Экнадзіёсаў нарадзіўся ў в. Аляксееўка Растоўскай вобласці Расіі 8 мая 1947 года.
Як студэнт Растоўскага культпрасветвучылішча ён стаў пераможцам Усесаюзнага агляду мастацкай самадзейнасці як саліст-балалаечнік і атрымаў права выступіць на сцэне Крамлёўскага палаца з’ездаў. Скончыў Уральскую кансерваторыю (1973), працаваў у Свярдлоўску і Краснаярску, на сцэнах тэатраў музычнай камедыі.
Пераломным момантам у лёсе артыста стаў 1977 год: удзел ва Усесаюзным конкурсе вакалістаў імя Глінкі ў Ташкенце прынёс яму званне лаўрэата. Менавіта тут, на конкурсе, яго пачуў дырыжор Беларускага опернага тэатра, народны артыст СССР Яраслаў Вошчак. Гэта сустрэча стала лёсавызначальнай.
У Беларускі тэатр оперы і балета Уладзімір Экнадзіёсаў быў запрошаны ў 1978 годзе.
1978 па 1995 год Экнадзіёсаў быў салістам Вялікага тэатра Беларусі, а з 2002 года — яго рэжысёрам.
Прыйшоўшы ў тэатр, ён сутыкнуўся з парадаксальнай сітуацыяй: многія артысты не хацелі спяваць на беларускай мове. Ён шчыра не разумеў гэтага: «Я нашым беларусам казаў: «Хлопцы, але ж вы спяваеце на італьянскай, нямецкай, англійскай… Але чаму ж вы не хочаце спяваць на сваёй роднай беларускай мове?».
Менавіта ён стварыў шэраг яркіх вобразаў у операх нацыянальнага рэпертуару: Раман («Сівая легенда» Д. Смольскага), Ціханаў і Кудраўцаў («Сцежкай жыцця»), Войшалк («Князь Наваградскі»), Джардана Бруна, Майстар («Майстар і Маргарыта» Я. Глебава), Дубатоўк у «Дзікім паляванні» Солтана, за ўвасабленне якой артыст быў удастоены Дзяржаўнай прэміі.
Таксама яму належаць П’ер Бязухаў, Герман, Рычард, Радэмес, Хасэ, Каварадосі, Дон Карлас, Герцаг, Альфрэд.
Каментары
"У Беларускі тэатр оперы і балета Уладзімір Экнадзіёсаў быў запрошаны ў 1978 годзе."
у гэтым годзе мае бацькі атрымалі ключы ад кватэры ў звычайнай панэльцы на ўскрайку стольнага града Менска... суседам доўгія гады быў гэты самы Экнадыёсаў... на адным паверсе мы жылі. я (дзіцё) бачыла яго канечне... але нічога сказаць не магу... здрасьте й здрасьте...
"Прыйшоўшы ў тэатр, ён сутыкнуўся з парадаксальнай сітуацыяй: многія артысты не хацелі спяваць на беларускай мове. Ён шчыра не разумеў гэтага: «Я нашым беларусам казаў: «Хлопцы, але ж вы спяваеце на італьянскай, нямецкай, англійскай… Але чаму ж вы не хочаце спяваць на сваёй роднай беларускай мове?»"
калі сапраўды так, то цікава канечне... вось так жыў з чалавекам побач, і не ведаў, за што насамрэч ён...
мы жылі тады на вуліцы імя беларускага кампазітара, які напісаў першую оперу на беларускай мове пад назвай *****