Ужо 11 гадоў беларуска Святлана жыве ў невялікім індыйскім горадзе Куч-Біхар у штаце Заходняя Бенгалія. Разам з мужам Раджам яна кіруе дабрачыннай школай для невідушчых дзяцей і дзяцей з асаблівасцямі псіхафізічнага развіцця. Як уладкавана жыццё школы, яна расказала часопісу хрысціян евангельскай веры «Благодать».
Святлана Саўчук нарадзілася і вырасла ў Беларусі. Паводле яе слоў, яна з маленства марыла пра місіянерскую дзейнасць і ў выніку змагла рэалізаваць гэтае жаданне. Цяпер яна з мужам Раджам і дачкой Амеліяй жыве ў горадзе Куч-Біхар у індыйскім штаце Заходняя Бенгалія (сталіца — Калькута), які знаходзіцца на ўсходзе краіны.
У Куч-Біхары муж Святланы кіруе хрысціянскай школай для невідушчых дзяцей і дзяцей са складанымі псіхафізічнымі парушэннямі. Па словах жанчыны, у мясцовых умовах такія дзеці — самая неабароненая катэгорыя. Большасць іх бацькоў жывуць у глыбокай галечы: часта яны выходзяць раніцай з дому, не ведаючы, ці ўдасца ім зарабіць хоць нешта на ежу да вечара.
Як сцвярджае Святлана, гадаваць дзіця з асаблівасцямі ва ўмовах глыбокай галечы і нізкай адукаванасці — задача амаль невыканальная. У сем'яў няма грошай на медыцыну і спецыяльную адукацыю, таму без дапамогі школы такія дзеці ў рэальным жыцці былі б асуджаныя стаць жабракамі.
Іх установа зарэгістраваная як дабрачынная арганізацыя. Яна дае выхаванцам магчымасць вучыцца і станавіцца самастойнымі членамі грамадства. Жанчына падкрэслівае, што школа не бярэ з бацькоў грошы за навучанне.
Зараз пад апекай Святланы і Раджа знаходзяцца 70 чалавек — ад малодшага да старэйшага школьнага ўзросту. Жанчына распавядае, што звычайна выхаванцы жывуць у хостэле дзесяць месяцаў у годзе. Аднак сустракаюцца і тыя, ад каго бацькі праз галечу фактычна адмовіліся.
Святлана згадвае выпадак, калі бацька аднаго з хлопчыкаў проста сказаў, што не чакае сына дадому на канікулы, бо не зможа пракарміць яго. У такіх сітуацыях школа становіцца для дзіцяці адзіным пастаянным домам.
Як працуе школа
Паводле Святланы, навучанне ў школе арганізавана ў некалькі этапаў. Да восьмага класа дзеці атрымліваюць адукацыю непасрэдна ў іх установе. Пасля гэтага яны застаюцца жыць у хостэле, але працягваюць навучанне ўжо ў звычайных гарадскіх інклюзіўных школах. Жанчына тлумачыць, што гэта неабходна для сацыялізацыі: дзецям важна навучыцца жыць сярод відушчых людзей, а не толькі ў закрытай супольнасці невідушчых.
Калі дазваляюць фінансы, найлепшым вучням дапамагаюць паступіць у каледж. Для астатніх падбіраюць курсы, каб яны маглі асвоіць рабочую прафесію і зарабляць на жыццё ўласнымі рукамі.
Як адзначае Святлана, сярод іх выпускнікоў ужо ёсць настаўнікі, супрацоўнікі пошты і банкаў, а таксама фізіятэрапеўты. Паводле яе слоў, гэта найлепшы адказ на пытанне, ці ёсць у такіх дзяцей будучыня.
Сама Святлана займаецца пошукам фінансавання, камунікацыяй са спонсарамі і падрыхтоўкай справаздач. Акрамя таго, яна курыруе два развіваючыя праекты.
Першы — гэта пякарня, дзе яна разам з невідушчымі дзяўчатамі вучыцца пячы хлеб, кексы і булачкі. Жанчына заўважае, што пакуль гэта больш навучальны праект, але часам з’яўляюцца і сапраўдныя заказы. Калі дзяўчаты атрымліваюць за сваю працу аплату, гэта натхняе іх працаваць яшчэ больш старанна.
Другі праект — «школа вязання кручком». Паводле Святланы, многія нават не ўяўляюць, якія навыкі здольныя асвоіць невідушчыя людзі. Цяпер у яе групе дзесяць дзяўчат, чатыры з якіх цалкам не бачаць. Яны вырабляюць невялікія сумачкі для мабільных тэлефонаў, якія плануюць прадаваць.
Складанасці: ад побыту да ідэалогіі
Жанчына апісвае жыццё ў хостэле як існаванне адной вялікай сям’і. У ёй, як яна кажа, бывае ўсякае: нехта пабіўся, нехта захварэў, нехта атрымаў траўму ці не справіўся з экзаменамі. Аднак ёсць і больш сур'ёзныя выклікі.
Школа мае хрысціянскі ўхіл, хоць 90% вучняў — з індуісцкіх сем'яў. Па словах Святланы, гэта часам стварае напружанасць. Жанчына згадвае выпадкі эмацыйнага ціску на дзяцей з боку сваякоў з-за розных рэлігійных поглядаў. Таксама яна адзначае, што агульная сітуацыя ў рэгіёне ўскладняецца праз узмацненне ціску на рэлігійныя меншасці.
Нягледзячы на ўсе цяжкасці, Святлана і Радж працягваюць працу, якая для іх з'яўляецца галоўнай справай жыцця.
Цяпер чытаюць
«Галандскі архітэктар», які адбудаваў Вострую браму і паставіў сабе дом-крэпасць у Гайцюнішках, аказаўся ніякім не галандцам. Але яго спадчына захапляе1010
Каментары
павага беларусцы