«Pa-pieršaje, nie Kola, a Mikałaj». Botaŭ vyvieli na abaronu Koli-lejtenanta
Botaŭ iznoŭ mabilizavali na padtrymku małodšaha syna Łukašenki. Hetym razam nahodaj stała zajava pra jaho vajskovuju słužbu.
«Budučy prezident» — boty addaŭna rychtavali kult Koli Łukašenki. «Dziakuj vam za syna Mikałaja», pisali boty na adras Iryny Abielskaj.
Niadaŭna Alaksandr Łukašenka paviedamiŭ, što jaho małodšy syn prachodzić terminovuju vajskovuju słužbu ŭ zvańni lejtenanta — «u samym składanym padraździaleńni».
Pad rolikam u tyktoku z hetaj navinoj i zaŭvahaj pra toje, što słužba nie pieraškadžaje Łukašenku-małodšamu razam z baćkam jeździć za miežy krainy, taksama adpravili sotni botaŭ padtrymać Mikałaja.
«Mikałaj — naš honar», «Mikałaj — małajčyna, honar baćkoŭ», — zapeŭnivajuć boty.
«Niachaj słužyć, jak usie, usio pravilna», «Małajčyna, słužba patrebnaja mužčynu», — zaŭvažajuć inšyja.
Jość i sproby abaranić Mikałaja ad pytańniaŭ pra toje, jak mienavita jon słužyć:
«Słužyć chłopiec, vam što da hetaha? Sami słužyli?», «Pa-pieršaje, nie Kola, a Mikałaj, pa-druhoje, mnohija ŭvohule nidzie i nikoli nie słužyli, a chłopiec mudry nie pa hadach i zasłuhoŭvaje pavahi».
Častka kamientataraŭ pieraklučajecca z samoha Mikałaja na krytykaŭ. Ich abvinavačvajuć u zajzdraści i zališniaj cikavaści da čužoha žyćcia:
«Kolki žoŭci ŭ ludziej, usio im nie tak, adna zajzdraść», «Pračytała kamientary i stała brydka. Adkul u ludziach stolki žoŭci?», «Ludzi, što vy ŭsio chłusicie, što vam nie siadzicca? Žyvicie spakojna i dajcie žyć ludziam».
«Zajzdrościcie moŭčki», — rajać boty.
Pytańni pra miesca słužby taksama prapanujuć ličyć niedarečnymi:
«A što vam da taho, dzie słužyć hety cudoŭny chłopiec?»
U inšych kamientarach robicca staŭka patryjatyčny matyŭ:
«Ludzi, jakaja vam roźnica, dzie jon słužyć? Usia siamja žyvie ŭ Biełarusi. Jany patryjoty. Što vy ŭsio vyšukvajecie, vyniuchvajecie? I ŭsio vam nie tak»,
«Jakaja roźnica, dzie jon budzie słužyć. Važna, što jon nie ŭ Łondanie ci Majami».
Chapaje i prosta pažadańniaŭ Mikałaju «zdaroŭja i šmat miedaloŭ z ordenami».
U toj ža čas siarod botaŭ sustrakajucca i kamientary ludziej, jakija chacieli b atrymać paćviardžeńnie taho, što Mikałaj sapraŭdy słužyć.
«Adhukniciesia, kali łaska, słužyvyja. Chto bačyŭ Koleńku na słužbie… Nu kali łaska, možna ananimna».
Małady biełarus nie chacieŭ siadzieć u Rasii za narkotyki, tamu prydumaŭ, jak chutka vyjści z kałonii — i vyjšaŭ na ŭkrainskija pazicyi pad Pakroŭskam44
Kamientary