Ягады — пакуль у вачах не пацямнее
Эх, ягады,
Вяртаешся да машыны з поўнымі пасудамі, сонца высока, спіна радуецца, што распросталася, і такая ўзнёсласць у душы, што вытрымаў гэтае выпрабаванне, што маеш ягады, што пачастуеш старую бабу і малых, што ты хадзіў у лес, як да цябе дваццаць кален хадзілі.
Прыедзем з лесу і, канечне, на першы вечар варэнікі з ягадкамі, у масле.
Мамачка, мамачка ты мая незабыўная... Дзе вы, мае гады маладыя...
Піша гэта, і чую пах багуну.
Цяпер чытаюць
«Чаму я павінен даказваць, што не дармаед?» Прадпрымальніка з Гомеля памылкова запісалі ў незанятыя — ён даведаўся толькі пасля вялізных рахункаў за камуналку
Каментары