«Сярод нас няма суперменаў і тэрмінатараў таксама». Павел Вінаградаў пра тое, калі вас спрабуюць завербаваць
«Тут важна разумець, што бяскрыўднай інфармацыі няма, выключэнне — калі вы дамовіліся з тым, на каго вы даносіце». Экс-палітвязень Павел Вінаградаў апісаў для «Белсата», што рабіць, калі вас спрабуюць вербаваць.
«Каб пачаць вас вербаваць, вы павінны апынуцца ва ўразлівым становішчы. Зрабіць гэта ў сучаснай Беларусі — як два пальцы аб асфальт. Прыехалі, закруцілі лапкі — і ўсё. Вось вы ўжо ў стрэсе. У турме яшчэ прасцей — вы там ва ўразлівым становішчы 24/7.
Потым вас заводзяць у нейкі кабінет і альбо пачынаюць пагражаць чымсьці дрэнным (крымінальная справа, праблемы ў сваякоў, ШІЗА), альбо прапануюць нешта добрае (дапамога з вучобай, вырашэнне дробных праблем з міліцыяй, закрыць крымінальную справу, лёгкае жыццё ў турме), альбо і тое, і другое.
Далей вы або пагаджаецеся — і вам, хутчэй за ўсё, дадуць выбраць сабе пазыўны, або не пагаджаецеся — і тады чытаеце гэты тэкст выключна дзеля забавы. Хоць чорт яго ведае, што ў жыцці можа спатрэбіцца. Не заракайцеся.
Але з вамі здарылася непрыемнасць, і вы ўсё ж цяпер пазаштатны супрацоўнік. Хацелася б мне, каб вы не станавіліся пазаштатным супрацоўнікам? Хацелася б. Але гэта жыццё. Яно не шахматы, і аднаго мату тут мала.
Слухайце, спадарства, я сядзеў і не раз. Сядзеў у розных дэкарацыях, у розных умовах і на працягу розных адрэзкаў часу. І падчас апошняй адседкі я канчаткова пераканаўся, што сярод нас няма суперменаў. І тэрмінатараў таксама.
А ў прафесіяналаў сваёй мярзотнай справы ёсць дастатковы набор інструментаў, каб зламаць чалавека нават без фізічнага гвалту. І так тэрмін цісне. І так перажываеш і за сябе, і за родных. І так гітлер паўсюль, а калі яшчэ:
бан на лісты, бан на званкі, бан на спатканні, бан на адваката, пару месяцаў у халодным ізалятары, спецыяльна натрэніраваныя зэкі пастаянна правакуюць канфлікты, а астатнія проста баяцца з табой размаўляць — то вуаля! Чалавек ужо саспеў. (Дарэчы, звычайна хапае і паловы з пералічанага)
І вось вам даюць нейкае заданне. У большасці выпадкаў гэта будзе: «Нясі інфу». Цяпер у вас ёсць апошні шанец на сваё рашучае «Ідзіце на***», каб не спатрэбілася тое, што я напішу далей. Але, як правіла, пасля таго, як чалавек выбраў сабе пазыўны, інфу ён усё ж панясе.
Тут важна разумець, што бяскрыўднай інфармацыі няма (выключэнне — калі вы дамовіліся з тым, на каго вы даносіце). Бо калі вам сказалі нешта даведацца, значыць гэта нешта ім для чагосьці патрэбна. І не для таго, каб сеяць разумнае, добрае, вечнае, а каб спрытней людзей есці.
Я не ведаю, як далёка ўсё ў вас зайшло і што вы там нагаварылі. Гэта здарылася. Гэта дрэнна. Але ваша (наша) задача цяпер — не зрабіць горш.
Перш за ўсё трэба апынуцца ў бяспецы. Калі вас не дэпартавалі — дэпартуйцеся самі. З гэтага моманту рвіце ўсе кантакты з куратарамі. Вы больш не іх с***чка.
Далей, калі вы вырашаеце, што палітыка для вас у мінулым і вы робіце крок назад — звяжыцеся з усімі, на каго вы давалі інфармацыю, і раскажыце пра гэта. Ім трэба ведаць, каб, калі што, мець магчымасць сябе абараніць.
Калі вы вырашаеце, што палітыка / праваабарона / журналістыка і іншы экстрым яшчэ пабудуць у вашым жыцці — да папярэдняга пункта дадавайце сумленны публічны расповед пра ўсё, што здарылася.
Бо сакрэт, які больш не сакрэт, не можа выкарыстоўвацца ні для шантажу, ні для гучных прапагандысцкіх укідаў. Ды і чыста па-чалавечы так будзе правільна», — напісаў Павел Вінаградаў.
Каментары