«За тры тыдні зарабіла чатыры звыклыя заробкі». Беларуска з'ездзіла ў Расію папрацаваць няняй

Ад 15 да 17 гадзін практычна бесперапыннай занятасці

Па адукацыі Вольга — дашкольны педагог. Калі былая калега патэлефанавала ёй з прапановай кароткатэрміновай вахты ў Падмаскоўі (патрабавалася замяніць хворую няню), гераіня пагадзілася без доўгіх ваганняў. Па-першае, за суткі працы абяцалі добрыя грошы — 10 000 расійскіх рублёў (360 беларускіх). Па-другое, на працы якраз стаяў па графіку адпачынак, на які не было ніякіх планаў.

Працаваць трэба было ў сям'і з двума дзецьмі пяці і васьмі гадоў, у закрытым элітным пасёлку. Абавязкі былі стандартнымі для няні: карміць дзяцей, купаць, гуляць, забаўляць.

«Калега мяне папярэдзіла, што, хутчэй за ўсё, круціцца я буду як вавёрка ў коле, таму што бацькі дзяцей не дадуць мне сядзець без справы і хвіліны. Так яно і аказалася.

Няні, якія працуюць па стандартным графіку пяць дзён на тыдзень, занятыя на такой працы каля 12 гадзін на суткі. Але ў вахтавікоў па-іншаму. Тут норма — ад 15 да 17 гадзін практычна бесперапыннай занятасці.

Гэты факт мне пацвердзіла кожная супрацоўніца, з якой мне даводзілася перасякацца ў доме паміж выкананнем сваіх абавязкаў».

«Да 7:00 трэба накрыць стол і зрабіць хуткі сняданак»

Для пражывання Вользе вылучылі невялікае памяшканне на тэрыторыі, там былі ложак, шафа, кампактны санвузел і пральная машына.

«Прастора больш чым сціплая, але для маіх задач дастатковая. «Да сябе» я прыходзіла выключна дзеля сна і мыцця сваіх рэчаў. Кожны дзень прачыналася а 6‑й раніцы, каб да 7:00 ужо накрыць стол і зрабіць хуткі сняданак для бацькоў. Ад мяне патрабавалася прыгатаванне экспрэс-страў: зрабіць амлет, яечню ці тосты, памыць і выкласці ў міскі ягады, эстэтычна нарэзаць садавіну.

А 8:45 я будзіла дзяцей. Да гэтага моманту патрабавалася навесці парадак у хатніх гадаванцаў (прыбраць і пачысціць каціныя латкі), пакарміць іх, зняць і адпрасаваць адзенне, памытае напярэдадні. Раз на тыдзень да гэтага дадавалася поўная змена пасцелі ва ўсім доме. Аб'ёмы прасавання былі каласальнымі».

Уласны сняданак Вольгі зводзіўся да кубкі кавы і бутэрброда на хаду. На паўнацэнны прыём ежы часу проста не заставалася. Пачынаўся дзень з дзецьмі, які ўключаў прагулкі па ахоўваемай тэрыторыі, развіваючыя заняткі і гульні.

«На шчасце, прыгатаванне абедаў і вячэр ляжала на хатняй гаспадыні, мне заставалася толькі сервіроўка і фінальная ўборка. Персанал харчаваўся тымі ж стравамі, што і гаспадары дома, без якіх-небудзь абмежаванняў. На абед і вячэру ў мяне ўжо было больш часу, і я магла спакойна панедаць.

Але 16 гадзін на нагах усё роўна бралі сваё, і да вечара адзіным жаданнем было хутчэй апынуцца ў сваім доміку і заснуць».

Зарплата за тры тыдні склала 7,7 тысячы рублёў

Асобым крытычным максімумам Вольгі сталі суткі, калі яна знаходзілася ў рэжыме бесперапыннай працы 20 гадзін. Пасля гэтага атрымалася крыху паспаць, а раніцай трэба было зноў дэманстраваць ідэальную бадзёрасць і займацца дзецьмі.

«Пры гэтым эмацыйна атмасфера ў доме была цярпімай: працадаўцы вялі сябе карэктна, не апускаліся да дробных прыдзірак ці неадэкватнай крытыкі. Праезд да Масквы і назад мне кампенсавалі, а ўжо таксі ад вакзала я аплачвала сама, выдаткавала ў абодва бакі крыху больш за 3 000 расійскіх рублёў (108 беларускіх)».

Дадому Вольга вярнулася, зарабіўшы за тры тыдні 210 000 расійскіх рублёў (гэта прыкладна 7,7 тысячы беларускіх, то ёсць чатыры яе месячныя зарплаты).

«Мой муж, натхніўшыся выніковым разлікам, аддаўся марам і прапанаваў мне пакінуць бягучую працу і папрацаваць у такім рэжыме годзік. З аднаго боку, мне гэтая ідэя здалася заманлівай, мы б закрылі ўсе буйныя фінансавыя задачы. Але з другога, успамінаючы, у якім стане я правяла гэтыя тры тыдні, адразу гэтую думку адкінулі.

А потым яшчэ ўзяла і палічыла, колькі ў выніку каштаваў час маёй працы, калі браць у разлік 17‑гадзінны працоўны дзень. Усяго толькі 558 расійскіх рублёў! Гэта значыць 20 беларускіх з капейкамі.

І гэта без уліку зносу здароўя і фактычна кругласутачнай адказнасці за чужых дзяцей. Вось і думаю, варта яно таго ці не. Бацькам я спадабалася, на выпадак форс-мажораў кантакты засталіся. Але пакуль нічога не загадваю. Мужу я так і сказала: «Калі хочаш закрыць фінансавыя хвасты, паязджай на такія галеры сам». Паспрабаваць адзін раз дзеля эксперыменту можна, але ператвараць гэта ў лад жыцця — дакладна не маё».

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0