Byłaja zorka «Biełsata» Siarhiej Padsasonny vychodzić zamuž za polskaha šlachcica

Biełaruski žurnalist Siarhiej Padsasonny, jaki daŭno žyvie ŭ Varšavie, sustreŭ svajo kachańnie jašče siem hadoŭ tamu. Z palakam Kšyštafam Žebroŭskim jon paznajomiŭsia na sajcie znajomstvaŭ. Mužčyny pačali sustrakacca i ŭ chutkim časie zrazumieli, što chočuć być razam.

Siarhiej Padsasonny naradziŭsia ŭ 1981 hodzie. Vučyŭsia ŭ viaskovaj škole ŭ Buda-Kašaloŭskim rajonie. Skončyŭ fiłałahičny fakultet Homielskaha dziaržaŭnaha ŭniviersiteta, aśpiranturu na hetym samym fakultecie i psichałahičny fakultet HDU. Pracavaŭ nastaŭnikam ruskaj, biełaruskaj movy i litaratury. U 2004‑2007 byŭ vykładčykam ruskaj fiłałohii ŭ Homielskim piedahahičnym univiersitecie. Z 2007 da 2025 pracavaŭ na «Biełsacie». Daśledčyk tvorčaści Fiodara Dastajeŭskaha.

Try hady tamu para pabudavała ahulny dom. Siarhiej kaža, što za hety čas było i šmat radaściaŭ, i šmat prablem pieraadolena.

Darečy, razam jany pracavali nad knižkaj Ivonki Surviły. U aryhinale taja była napisana na francuzskaj movie, a Kšyštaf moža pierakładać ź jaje. Jon taksama vyvučyŭ biełaruskuju, tamu dapamahaŭ Siarhieju zrabić karektny pierakład.

Učora ŭ Siarhieja i Kšyštafa była siomaja hadavina znajomstva — jany płanavali adznačyć asabistuju dla siabie datu ŭ varšaŭskaj opiery.

— Ja pracavaŭ dzień doma, Kšyštaf pryjšoŭ z pracy i prynios vializny bukiet mietrovych ruž, my abmianialisia padarunkami. Pačali źbiracca ŭ opieru, apranuli svaje smokinhi. Raptam Kšyštaf uziaŭ mianie za ruku, dastaŭ piarścionak… Ja spačatku byŭ ahałomšany i nie razumieŭ, što adbyvajecca. I jon skazaŭ, što chacieŭ by mnie addać hety piarścionak i spytaŭ, ci pahadžusia ja.

Pavialičyć

Siarhiej pryznajecca, što prapanova ruki i serca stała dla jaho niečakanaściu. Tym bolš, što piarścionak, jaki jon atrymaŭ ad kachanaha, maje svaju historyju.

— Z hetym piarścionkam mama Kšyštafa vychodziła zamuž za jaho baćku bolš jak 50 hadoŭ tamu. Heta siamiejnaja relikvija. U ich siamji piaciora dziaciej, tamu było pytańnie, chto ž ź ich atrymaje hety piarścionak. Heta, kaniečnie, vielmi vialikaja kaštoŭnaść. Viaršynia 7‑hadovych adnosin.

Siarhiej žartuje, što jon vychodzić zamuž za polskaha šlachcica. Bo Kšyštaf naležyć da šlachietnaha rodu, jaki isnavaŭ jašče ŭ časy Rečy Paspalitaj. Siamja maje navat svoj hierb.

Pavialičyć

— Polšča davoli kansiervatyŭnaja kraina. Jak baćki vašaha abrańnika pastavilisia da vašych adnosin?

— Heta pytańnie samapryniaćcia. I dla mianie, i dla Kšyštafa było važna prajści hety šlach. Kali ty raspavioŭ siamji pra svoj vybar, jana ci prymaje ciabie, ci adkidvaje. Ja nie skažu, što heta byŭ prosty šlach — byli peŭnyja razmovy. Ale z časam usio stała na svaje miescy. Ludzi razumiejuć, što ščaście nie maje ni połu, ni nacyi, ni koleru skury — heta prosta ščaście. Kali tvajo dzicia ščaślivaje ź inšym čałaviekam, to heta samaje hałoŭnaje.

Siarhiej ličyć, što ŭ Polščy bolš kansiervatyŭnyja palityki, a sami ludzi hatovyja pryniać adnapołyja adnosiny, bo razumiejuć, što heta jość u hramadstvie.

— Kali palityki pačynajuć kazać, što my razburajem ich siemji, niachaj adkažuć na pytańnie: «Jak?». Ale takoha adkazu my nie pačujem, bo ŭ ich siemji nichto nie lezie, ich dzieciam nichto nie pieraškadžaje žyć i być ščaślivymi.

Zarehistravać adnapoły šlub u Polščy aficyjna niama mahčymaści. Ale Siarhiej z Kryštafam dumajuć ab tym, kab ažanicca ŭ niejkaj inšaj krainie Jeŭrasajuzu, a potym sprabavać damahčysia pryznańnia šlubu ŭ Polščy praz sud.

Zakančvaje razmovu Siarhiej na tym, što razumieje, jak šmat chejtaraŭ źbiarecca ŭ kamientarach pad hetym artykule na «Našaj Nivie».

— Niachaj chejtary pamiatajuć, što ja im zyču ščaścia. Kali hetyja ludzi buduć ščaślivymi, u ich nie budzie žoŭci dla inšych. Kali ty ščaślivy, u ciabie niama času na toje, kab pomścić, kab kryŭdzić kahości. Tamu jašče raz: ščaścia chejtaram.

• 53
• 11
• 11
• 44
• 4
• 3
• 4
• 16