Можа быць зараз сябра стары ў маё зазірае вакно.
Усміхнецца, пакліча па імені, не задаволіцца
І раздзеліць антонаўку ў садзе нібыта на хлеб і віно.
І запаліць у доме святло і асветліць ваколіцы.
Можа быць сёння бусел маю пакідае страху.
Я бы марыў пабачыць, але зараз неяк спакойней — не марачы.
Можа толькі аб тым, каб аднойчы заўважыць сябе на шляху,
Самым важным. Адзіным.
Ад Чорнага мора да Нарачы.
«Раз ты гаворыш па-беларуску, значыць, ты большы беларус за мяне?»
«Глядзі, другарадны герой трэцясортнай Элады». Новы верш Стася Карпава
«У тых, хто зʼехаў, нярэдка абʼём смеласці павялічваецца за кошт абʼёма памяці». Карпаў — пра Саннікава
«Самая вялікая сіла ў свеце — гэта сіла ніх…» — Стась Карпаў пра рускую духоўнасць
Цяпер чытаюць
«Дзіма, мой мікраскоп за паўмільёна еўра стаіць у тваёй клініцы. Абсталяванне скраў ты». Заснавальнік «Новага зроку» расказаў пра адносіны з сям'ёй Абельскіх
«Дзіма, мой мікраскоп за паўмільёна еўра стаіць у тваёй клініцы. Абсталяванне скраў ты». Заснавальнік «Новага зроку» расказаў пра адносіны з сям'ёй Абельскіх
«Да лейтэнанта прыехала маладая жонка, пабачыла, што адбываецца ў зоне, і застрэлілася». Выйшла заключная частка ўспамінаў Рыгора Бярозкіна пра ГУЛАГ і савецкі Мінск

Каментары
тут гэны патомак служывых (ці хто ён) быў аганёк... а ў Грузіі ўтаймаваўся
бывае і наадварот