Севярынец расказаў, як яго адпусцілі з СІЗА на тры дні дадому. А ён сумленна вярнуўся ў камеру

Са слоў Севярынца, першы сур’ёзны турэмны досвед ён атрымаў у 1998‑м годзе, калі яшчэ быў студэнтам. Тады 20‑гадовы актывіст апынуўся на Валадарцы пасля акцыі супраць інтэграцыі з Расіяй. Падставай для затрымання стаў інцыдэнт на канцэрце, прысвечаны аб’яднанню Беларусі і Расіі, дзе Павал перахапіў мікрафон, каб выказаць пратэст.

Аднак, як сцвярджае палітык, акрамя абвінавачання ў зрыве гэтага мерапрыемства, следчыя пачалі накідваць іншыя абвінавачанні і казалі, што ён «з турмы не выйдзе». Са слоў Севярынца, артыкулы, паводле якіх яго абвінавачвалі, прадугледжвалі пакаранне на 15‑20 гадоў пазбаўлення волі.

Севярынец адзначае, што ў той час у Расіі яшчэ існавалі дэмакратычныя сілы, якія ціснулі на рэжым Лукашэнкі з патрабаваннем вызваліць беларускіх апазіцыянераў. На гэтай хвалі адбылося неверагоднае: Севярынца пагадзіліся выпусціць на тры дні для ўдзелу ў пахаванні малога пляменніка — сына малодшай сястры:

«Лукашэнкаўскі рэжым тады мо падумаў: «Ну добра, выпусцім, каб ён з’ехаў. Даем магчымасць. Выпускаем яго на пахаванне пляменніка». Ніколі ў жыцці не бачыў, каб каго б там ні было выпускалі на пахаванне пляменніка. Гэта было проста «ідзі гуляй і вяртайся». Праз тры дні я павінен вярнуцца. Але з падтэкстам «ну ўсё, вымятайся».

Аднак пасля пахавання перад актывістам паўстаў выбар: вярнуцца ў камеру, дзе чакаў велізарны тэрмін, альбо ўцячы. Сябры прапанавалі аформіць фіктыўную хваробу, каб застацца на волі.

«Сябры кажуць: «Давай зробім так. Ёсць дактары, якія гатовы сказаць, што ў цябе там апендыцыт альбо невядома што, і няможна вяртацца ў турму. А там паглядзіш тыдзень-два, месяц, можа, і забудзецца».

Але менавіта на паркоўцы каля паліклінікі, са слоў Паўлам здарылася тое, што ён называе «перазагрузкай»:

«З такім планам мы пад’язджаем да 33‑й паліклінікі, трэба было забраць медыцынскія паперы. І як толькі мы пад’язджаем да паркоўкі, я перажываю тое, чаго ніколі не перажываў у жыцці. На мяне як бы сыходзіць з неба нейкае святло: «Не трэба табе гэтая паліклініка, не трэба табе гэтая лякарня, вяртайся ў турму». Проста вось як камп’ютар перазагрузіўся. Я сяджу і разумею, што мне трэба вяртацца ў турму.

Я кажу: «Так, хлопцы, стоп. Я вярнуся». — «Паша, ты што?!» — яны ўсе былі ў шоку ад плана. Я адмовіўся ад гэтага плана, я адмовіўся ўцякаць куды-небудзь. Я зразумеў, што проста праўда, за якой трэба ісці».

Нягледзячы на шок сяброў, Павел а 6‑й вечара 21 красавіка 1998 года быў ля брамы СІЗА. Перад самым уваходам Аляксей Фралоў паспеў перадаць яму Новы Запавет, які ён паклаў зверху ў сумку.

«Грукаюся: «Хто такой? Што нада?» — «Я Севярынец, назад». — «Ідзі адсюда!». Што рабіць? Зараз скажуць, што ўцёк. Праз некалькі хвілін усё-такі адчыняюць дзверы: «Хто такі?» — «Севярынец». — «Севярынец? Ты вярнуўся? Ну ладна, захадзі».

Як згадвае Павел, на працягу наступных тыдняў ён чытаў Евангелле і канчаткова прыйшоў да веры ў Бога 31 мая 1998 года.

«Праз тры дні мяне выпусцілі. І гэта мяне пераканала, што Бог ёсць. Змяняюць [зняволенне] на падпіску аб нявыездзе. Праз чатыры месяцы справа закрываецца «ў сувязі са зменай абставін». Я першы і апошні раз у сваім жыцці чуў такую фармулёўку ў крымінальнай справе: «закрываецца ў сувязі са зменай абставін». Усё. Я на волі, працягваю займацца «Маладым фронтам» і пісьменніцтвам».

• 15
• 0
• 2
• 7
• 0
• 0
• 0
• 2