«Я пачула крык: «Дапамажыце, рэжуць!». Падрабязнасці трагедыі, дзе хлопец забіў 24‑гадовую дзяўчыну

Onliner пабываў ля дома, дзе ўсё адбылося, і пагутарыў з суседзямі загінулай.

Трагедыя здарылася ў хрушчоўцы, размешчанай у даўно абжытым раёне Мінска. На месцы ў аўторак працавалі следчыя і эксперты. Ля дома на лавачках сабраліся шакаваныя суседзі. Па іх словах, здарэнне адбылося ў кватэры на першым паверсе.

Дзяўчына пасялілася тут зусім нядаўна — каля пяці месяцаў таму.

— Такая ціхая дзяўчынка была, — распавядае суседка па лесвічнай клетцы. — Адзіная дачка ў маці. Тая ёй месяцаў пяць таму купіла гэту кватэру. Я яшчэ падумала: «Ну нарэшце старасць сустрэну спакойна». Настолькі ветлай яна была. Павітаецца — і ўсё.

Менавіта гэтая суседка сёння каля паловы адзінаццатай раніцы пачула крыкі, што даносіліся з сумежнай кватэры.

— Крыкі былі проста жахлівыя. Я папрасіла іншую суседку (сама ж ужо сталага веку) схадзіць паглядзець, што там здарылася. Бо, калі завуць на дапамогу, значыць, справа кепская. Ала (імя зменена) падышла да дзвярэй — тыя аказаліся прыадчыненыя.

Яна зазірнула ўнутр і ўбачыла дзяўчынку на канапе, якой хлопец метадычна наносіў удары ў грудзі.

Ала выбегла на вуліцу і так крычала, так крычала! «Людзі, людзі, дапамажыце! Забіваюць чалавека!» Яе так трэсла, што яна нават не магла набраць хуткую. І ў мяне, старой, таксама ногі падкасіліся… Забегла ў хату, ад хвалявання не разумела, дзе тэлефон ляжыць, а калі знайшла — не магла ўспомніць нумар міліцыі.

Жаночыя крыкі даляцелі нават да суседняга дома.

— Дзесьці ў 10.30 я пачула крык: «Дапамажыце, рэжуць!» — успамінае жыхарка суседняй шматпавярхоўкі. — Вырашыла выйсці на вуліцу, паглядзець, што здарылася. Спачатку мы падумалі, што хтосьці выпаў з акна. Але, калі я выбегла, у двары ўжо ўсё заціхла…

Пра самога хлопца вядома вельмі мала — па сутнасці, толькі інфармацыя ад Следчага камітэта. Суседзі расказваюць, што пасля нападу на дзяўчыну ён стаў наносіць раненні самому сабе.

— На ім было каля дваццаці ран. Ён стаў сам сабе калоць і рукі, і ногі, і жывот — увесь сыходзіў крывёю… І калі міліцыя ўварвалася, ён ужо… — жанчына не паспявае дагаварыць фразу, яе перабівае іншая суседка:

— А цела яе ўжо павезлі?

— Ды толькі што з’ехала машына! Не бачыла, ці што?

— Дык я толькі з крамы іду. Нас жа, пакуль ішоў разбор, у кватэры не ўпускалі, — кажа суседка ахвяры. — Каб людзей не палохаць, тут жа выклікалі домакіраванне мыць пад'езд: сцены, падлога — усё было ў крыві. Мне Ала кажа: «Калі б цётка Вера (імя зменена) раней хаця б на хвіліну [адрэагавалі], можа яна і засталася б жывая».

А чалавек, які побач стаяў, кажа: «Вы што, там былі раны, несумяшчальныя з жыццём».

• 0
• 0
• 0
• 6
• 5
• 8
• 3
• 0