У Лагойскім раёне сям'я за адзін заход сабрала ў лесе 58 кілаграмаў лісічак. І гэта не рэкорд
Для тых, хто ведае толк у ціхім паляванні, дажджлівае лета — не нагода для смутку. Святлана Мяцельская з аграгарадка Лясны пад Мінскам у мінулым годзе за пяць гадзін разам з мужам і сваякамі сабрала 72 кілаграмы лісічак, а ў гэтым сезоне — ужо 58. Іх рэкордныя зборы даводзіцца вывозіць з лесу на мотаблоку з прычэпам, піша pristalica.by.
Грыбная каманда і парады дасведчаных
Галоўныя кампаньёны Святланы ў сезон збору — муж і яго сястра, а правадніца — свякруха. Менавіта на яе радзіме, у лясах Лагойшчыны, заядлыя грыбнікі збіраюць нечуваныя ўраджаі.
«У асноўным шукаем лісічкі, падасінавікі, іх замарожваем на зіму, — расказвае Святлана. — Апенькі збіраем да першых дзён студзеня і сушым на печы».
Акрамя знаёмых усім грыбоў, трапляліся і рэдкія: ядомы курыны грыб, які расце на дрэвах, белая лісічка і чырвонакніжная чорная.
Рэкорды па зборах сям’я ставіць ужо шэсць гадоў, хоць любоў Святланы да ціхага палявання разбудзілі бацькі ў дзяцінстве, калі бралі з сабой у лес.
Паводле яе слоў, найлепшыя дарадцы ў грыбных справах — старажылы вёсак, якія ведаюць кожную палянку і кусцік з дзяцінства. Яны падкажуць, дзе шукаць і калі лепш адпраўляцца ў лес.
Трактар замест кошыка
У гэтым сезоне падчас адной з вылазак ім удалося сабраць 58 кілаграмаў лісічак. А ў мінулым годзе сям’я грыбнікоў устанавіла асабісты рэкорд, сабраўшы 72 кілаграмы за пяць гадзін.
Кажуць, што кошыкамі амаль не карыстаюцца: бяруць адно вядро, а пакеты распіхваюць па кішэнях. Сабраныя грыбы пакідаюць у дамоўленым месцы, пасля чаго сваякі забіраюць усё на мотаблоку з прычэпам.
Дзікія жывёлы і згубленыя грыбнікі: якія небяспекі хавае лес
У лясах Лагойскага раёна водзяцца мядзведзі і ласі. Святлана кажа, што часта бачыць іх свежыя сляды.
«Кожны раз страшна. Але мы заўсёды бяром з сабой дудкі, свісткі, уключаем радыё або спяваем, — расказвае яна. — Жывёліна чуе чалавека і сыходзіць».
Апранаюцца грыбнікі па ўсіх правілах: вопратку выбіраюць з гумкамі, штаніны запраўляюць у шкарпэткі, закрываюць галаву хусткамі або шапкамі, выкарыстоўваюць рэпеленты ад кляшчоў і камароў.
«Асабліва небяспечна ў асінавым лесе — у пахмурнае надвор’е там становіцца цёмна як уначы, а лісце шамаціць так гучна, што цяжка арыентавацца. У такіх выпадках мы заўсёды хутка ідзем дахаты», — кажа жанчына.
Здаралася і заблукаць. Аднойчы муж згубіўся і тры гадзіны не мог знайсці дарогу. А ў мінулым годзе свякруха блукала паўдня: Лідзія Раманаўна пайшла па грыбы ў абед і знікла. Сваякі шукалі яе на машыне — крычалі, свісцелі, сігналілі, а потым выклікалі МНС.
Ратавальнікі прачэсвалі лес, але праз узгоркі і ямы гук сірэны разносіўся кепска. Тады Святлана спампавала карту лясгаса і папрасіла свякроў знайсці квартальны слупок. Па ім і вызначылі месца. Цяпер у лес сям’я ходзіць толькі з зараджанымі тэлефонамі і заўсёды запамінае арыенціры.
Літоўская сям'я пайшла ў грыбы і сустрэла ў лесе страуса
У Клічаўскім раёне мужчына сабраў за дзве гадзіны 15 кілаграмаў лісічак ФОТАФАКТ
Якіх грыбоў сёлета ў лесе будзе найбольш?
Беларусы сабралі 72 кілаграмы лісічак і атрымалі за іх 840 рублёў ФОТАФАКТ
У Шчучынскім раёне знайшлі пажылога грыбніка, які тры дні блукаў у лесе
Цяпер чытаюць
«Надзея Сцяпанаўна». Мікіта Найдзёнаў апублікаваў паэму, якая нарадзілася ў Жодзінскай турме. Такога паэтычнага эпасу ў беларускай паэзіі ХХІ стагоддзя яшчэ не было66
Каментары