Paviercie Kiebiču! Siarhiej Navumčyk adkazvaje na krytyku svajoj knihi
Chaču padziakavać «Našaj Nivie» za recenziju Andrusia Viatkoŭskaha na maju knihu «Dzievianosta pieršy».
Kaniečnie, najpierš za stanoŭčyja (navat, moža, praźmiernyja) acenki. Nie skažu, što było pryjemna čytać krytyčnyja zaŭvahi (a jakomu aŭtaru jany padabajucca?) — ale cikava.
Redakcyja «NN» paviedamiła, što choča apublikavać i inšyja recenzii na knihu — i, mahčyma, paźniej vykažusia pa niekatorych zakranutych recenzentami temach, ale adno pryncypovaje ŭdakładnieńnie mušu zrabić zaraz.
«S. Navumčyk nazyvaje V. Kiebiča supracoŭnikam abo KDB, abo HRU, što, na moj pohlad, vyhladaje nie vielmi pierakanaŭča» — piša A. Viatkoŭski.
Kali śćviardžeńnie, što čałaviek, jaki ŭ 1990—1994 zajmaŭ pasadu kiraŭnika ŭradu Biełarusi, byŭ supracoŭnikam śpiecsłužby, vyhladaje niepierakanaŭča — pretenzii da hetaha treba vystaŭlać nie mnie. Bo ja analizuju toje, što sam Viačasłaŭ Francavič zajaviŭ u svajoj knizie «Iskušienije vłasťju».
Kiebič apisvaje, jak jašče ŭ čas pracy inžynieram jaho vyklikaŭ u KDB «kapitan Ivanoŭ» i zaprasiŭ na słužbu, a kali jon admoviŭsia — «paklikali na trochmiesiačnyja kursy vyvučeńnia kryptahrafii, jakija pravodzilisia pa linii Hałoŭnaha ŭpraŭleńnia vyviedki. I pajšło-pajechała! Praz paŭhoda — novyja trochmiesiačnyja zbory i zvańnie lejtenanta; praz hod — jašče adny i zvańnie kapitana» (star. 256—266). Heta značyć, praz adno zvańnie (praminuŭ staršaha lejtenanta).
I Kiebič (a nie ja) piša, jak užo ŭ 1984 hodzie na pasadzie druhoha sakratara Minskaha abkamu (!) «daviałosia apošni raz pryhadać pra svaju prafiesiju raźviedčyka», dalej — bolš vialikaja cytata: «...mianie pa linii CK KPSS nakiravali ŭ FRH na čale delehacyi dla abmienu vopytam z kampartyjaj adnoj ź fiederalnych ziemlaŭ.
Pra sapraŭdny charaktar hetaj misii nie viedaŭ nichto navat u CK KPB. Zadańnie ja vykanaŭ.
Bolš padrabiazna ŭ detali hetaj apieracyi pahłyblacca nie budu. Chacia daŭno ŭžo niama toj dziaržavy, jakoj ja prysiahaŭ, i padpiska ab nierazhałošvańni straciła svaju siłu, ale jość unutrany abaviazak. Ja nie razumieju tych ludziej, jakija, źniaŭšy mundzir, śpiašajucca ŭ palityčnych metach razbałbatać usie słužbovyja tajamnicy... Ja takim čynam aŭtarytet sabie nikoli nie nabyvaŭ. Darečy, i mundzir z hetaj pryčyny taksama nikoli nie apranaŭ, chacia maju prava jaho nasić. Jon visić u mianie doma jak pamiać pra maju niezvyčajnuju vajskovuju słužbu» (star. 267—268).
Mnie ciažka skazać, jakija jašče dokazy pavinien byŭ pryvieści Viačasłaŭ Francavič, kab jahonyja słovy ab prynaležnaści da KDB albo HRU (u SSSR isnavali tolki hetyja dźvie śpiecsłužby) — vyhladali bolš pierakanaŭča. Va ŭsialakim razie, u mianie niama padstavaŭ nie pavieryć Kiebiču. Ja jašče dapuskaju, što čałaviek moža skazać takoje paśla čarki-druhoj-dvaccać druhoj harełki, ale napisać i vydać nakładam 50 tysiač asobnikaŭ...
Nidzie nie śćviardžaju, što mienavita hetaja prynaležnaść u časy Kiebiča pieradvyznačyła jahonuju supiarečlivuju ŭ šerahu klučavych momantaŭ pazicyju — ale i całkam ihnaravać hetuju mahčymaść paśla takich pryznańniaŭ, pahadziciesia, niemahčyma.
Miž inšym, u svajoj knizie ja analizuju nie mienš siensacyjnyja jahonyja pryznańni (i pra vyviezienyja ŭ zamiežža aktyvy KPSS, jakija eks-premjer aceńvaje ŭ 400—500 miljardaŭ dalaraŭ, i pra prasłuchoŭvańnie Łubiankaj razmoŭ Šuškieviča na pasadzie staršyni VS, i pra toje, što na prezidenckich vybarach 1994 Kiebič z Łukašenkam pracavali na «ahulnuju pieramohu» nad BNF) — ale pry hetym niaźmienna spasyłajusia na knihu Kiebiča. Knihu, jakaja, kali b była ŭvažliva pračytanaja historykami i palitołahami, prymusiła b bolš realistyčna pahladzieć na niekatoryja epizody najnoŭšaj historyi.
Kamientary