«Я быў малады, зараз мяне самапіяр не цікавіць». Чым сёння займаецца той самы бажэственны Зураб?

Павялічыць

«Бажэственны Зураб. Бажэственны — менавіта так ахрысцілі яго тата-азербайджанец і мама-беларуска. І хоць імя яго па паходжанні грузінскае, таму што бабуля яго была грузінкай, гэта толькі дадае разыначку яго знешнасці і характару. Зураб… Незвычайны, шчыры, яркі, эпатажны, моцны, высакародны — можна да бясконцасці пералічваць усе яго мужчынскія якасці. Ён проста любіць добрыя аўтамабілі, і яны яму пасуюць! Ён малады і амбіцыйны. Ён любіць усё самае лепшае — найлепшыя курорты, найлепшыя клубы і рэстараны, адпачывае заўсёды толькі ў найлепшых гатэлях, ён п'е толькі найлепшае шампанскае…».

Калі вы не памятаеце гэтых радкоў з «інтэрв'ю тысячагоддзя», то вы ці занадта малады, ці проста жывяце ў медыявакууме. У 2011 годзе рэдактар і аўтар мінскага часопіса «Пінгвін» Ірына Кабасакал прысвяціла прадпрымальніку Зурабу вялікі тэкст-оду, які адразу ж, дзякуючы форме і гратэскнаму зместу, разляцеўся па інтэрнэце і прынёс выданню раней не бачаныя рэйтынгі. На жаль, часопіса не засталося, таму арыгінальнай спасылкі на артыкул не захавалася, але, калі вы спытаеце ў гугла пра бажэственнага Зураба, ён усё адно выдасць нямала вясёлых спасылак і бурных каментарыяў.

Як і шэсць гадоў таму, Зураб Аруджаў імкнецца да раскошы і займаецца бізнэсам. Асноўная сфера дзейнасці — будаўніцтва. Паспрабаваць сябе ў фларыстыцы мужчына вырашыў не столькі дзеля грошаў, колькі для душы: «Мне заўсёды хацелася займацца чым-небудзь, што цешыла б вока, так што салон з кветкамі — гэта, можна сказаць, справа для душы. Следам за адным буціком, спадзяюся, адчынім яшчэ дзве кропкі», — расказвае прадпрымальнік.

Узгадваючы падзеі, пасля якіх ён прачнуўся зоркай, Зураб кажа, што зараз, пасталеўшы, ён наўрад ці пайшоў бы на такое.

«Піяр бізнэсмэну не дапаможа. Ты ці ідзеш і дасягаеш новых вышыняў самастойна, ці не. Тады мяне пачалі пазнаваць візуальна, больш увагі атрымліваў ад жанчын, гэтыя факты прыйшлося хаваць ад жонкі… Карацей, мала карысных наступстваў, толькі што весела было. Але я ні пра што ў жыцці ўвогуле не шкадую, што было — то было, яно застаецца ў мінулым».

Праз шэсць гадоў пра гісторыю з бажэственным Зурабам узгадваюць, у асноўным, сябры і знаёмыя галоўнага героя падзей: час ад часу пажартуюць на гэтую тэму, але не больш за тое. Галоўнае, што мара прадпрымальніка, якую ён агучваў Ірыне Кабасакал, спраўдзілася: нарадзілася дачка Мялання, з якой ён і праводзіць увесь вольны час.

• 0
• 0
• 1
• 1
• 0
• 0
• 0
• 0