Vajna z čarapicaj

Źnikajuć čarapičnyja dachi, źnikajuć adzin pa adnym, niaŭmolna. Mała dzie była, ale nia budzie bolej cahlanaha jak maje być koleru dachovački. Vajna dachoŭcy abvieščana ŭładaj! Tymi, chto tak i nie navučyŭsia rabić jaje sam, dyj nia vielmi imknuŭsia. Toje, što było zvyčajnaj spravaj kaliści dla haradziencaŭ, stałasia impartovaj rečču, amal što raskošaj. A ŭ rešcie zdałosia ŭładzie niepatrebščynaj. Źniščać dachoŭku hetak, napeŭna, pryjemna, jak rujnavać staryja kamianicy, naprykład…

Ty pryzvyčaiŭsia hadami: haradzienski doždž cabanić pa čarapičnamu dachu nad tvajoj hałavoju. Jak nia stać paetam?! Navat chaj heta budzie paezija ŭ prozie. Jak supakojvaŭ sapraŭdny dach čarapičnaha koleru, natchniaŭ, rabiŭ štodzionnuju kavu jašče smačniejšaj… Ale ŭ hetaj krainie pastajannyja tolki niepryjemnaści i rasčaravańni. I voś ty naziraješ, siedziačy za kamputaram z kavaj: dzień pieršy, jany rasčynili akienca i chodziać pa dachu štoś vymiarajučy, zanatoŭvajučy. Soniečnaje ŭtulnaje nadvorje, a na čarapičnym dachu pastaŭleny tłusty kryž. Nastupny dzień: 12.30, jany vyłamali akienca, pačali adździrać z hukam našuju płoskuju dachoŭku “babrovy chvost”, bačna, što jana vydatna zachavałasia, jany vymajuć “bałharku” i robiać dzirku ŭ dachu.

Dzień treci: jany majstrujuć žerała — kišku, saštukavanuju z čatyrnaccaci žoŭtych plastykavych varonak, kab skidać praź jaje našuju lubimuju dachoŭku. U vychadny dzień cicha. U nastupny ŭ 13.45 jany vybirajucca na dach, macujuć viaroŭki i pačynajuć zdymać “babrovy chvost”. Siońnia ŭ nievialikim padvorku dziejničaje vialiki budaŭničy kran, ledźvie nie traplajučy strałoj u vokny, źniščeńnie čarapičnaha dachu praciahvajecca. Pra heta ŭžo było viadoma napiaredadni, ale chaciełasia, kab zdaryłasia čym paźniej. Moj pryjaciel kaža: heta vielmi padobna na raspaŭsiudžany siońnia “otkat”, jany naładzili vytvorčaść metaładachoŭki i im treba jaje kudyści zbyvać. Ja nie spračajusia: ich prasili — uciaplicie ścieny, jany adkazali — heta doraha i pačali łamać dach. Haračaje leta pad čarapicaj i haračaje leta pad žalezam…

Na druhim baku vulicy ŭ minułyja razy ździorli dachoŭku ź dźviuch kamianicaŭ, zamianili blachaj i — metaładachoŭkaj — u druhim razie. Naziraŭ praz vakno z žalem. Zdavałasia, nas heta nia budzie datyčyć. U nas inšaja, lepšaja dachoŭka, možna było adno padramantavać: siam-tam niekalki štuk vypali. Ale ŭ Horadni pačaŭsia ŭpeŭnieny nastup na dachoŭku. Uvohule ja nia suprać metaličnaj, zvažajučy, što pałova kamianic Staroha horadu dahetul hibiejuć pad brudna-šerym savieckim šyferam… Ledź nia ŭpaŭ, ubačyŭšy naviutkuju (darečy, ź Niamieččyny) śvietłuju dachovačku na kamianicy, što zboku placa Tyzenhaŭza, dach tolki što zamianili. Heta dom našaha architektara, u jaho jość hust…

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0