Łukašenka: U biełaruskaj litaratury nie pavinna być cenzury i zabaronienych tem
Łukašenka znoŭ padzialiŭ piśmieńnikaŭ na česnych i niačesnych, śviadomych i nieśviadomych, nazvaŭ adščapiencami.
«U sučasnaj biełaruskaj litaratury nie pavinna być cenzury abo zabaronienych tem, akramia, zrazumieła, antyhumannych i amaralnych», — zajaviŭ A. Łukašenka ŭ aŭtorak u Minsku, u chodzie sustrečy z členami HA «Sajuz piśmieńnikaŭ Biełarusi».
«Ja paprasiŭ by vas śmieła padymać u svaich knihach sacyjalnyja, śvietapohladnyja i maralnyja prablemy sučasnaści. Ale nie apuskacca da vulharnaści ačarnicielstva i pošłaści»,— źviarnuŭsia jon da členaŭ abjadnańnia.
Jon sa škadavańniem adznačyŭ, što «siońnia biełaruskija litaratary, asabliva maładyja,
niaredka śledujuć daloka nie lepšym uzoram masavaj kultury, zamiest taho, kab vučycca ŭ kłasikaŭ i brać siužety z žyćcia».
Na pohlad Łukašenki,
«najnoŭšaja historyja Ajčyny pavinna stać pradmietam surjoznaha tvorčaha analizu,patrebnyja jarkija, talenavityja knihi pra ciapierašniaj Biełarusi i žyćcia našych ziemlakoŭ».
Łukašenka nahadaŭ, što
«lichija90-ja prynieśli ŭ litaraturnaje asiarodździe zaniapad i chaos, u tyja hady „Sajuz biełaruskich piśmiennikau“ zahraz u nacyjanaliźmie i palityčnych intryhach».
«Da hetaha času tak zvanyja „śviadomyja piśmienniki“, raźmianiali talent na zamiežnyja hranty,
u svaich opusach palivajuć brudam našu krainu, abražajuć ułasny narod i padbuchtorvajuć moładź da biessensoŭnych buntaŭ»,— kanstatavaŭ A. Łukašenka.
«Addavać kulturu na hańbavańnie adščapiencam było nielha.
Tamu 6 hadoŭ tamu my padtrymali inicyjatyvu stvareńnia Sajuza piśmieńnikaŭ Biełarusi, dla abjadnańnia zdarovych tvorčych sił, i z hetaj zadačaj vaš Sajuz, uvohule, spraviŭsia», — praciahnuŭ jon. [z 1990 pa 1998 h. sajuzam kiravaŭ Vasil Zujonak, u 1998--2001 Niaklajeŭ, u 2001-2002 hh. Volha Ipatava, z 2002 h. -- Aleś Paškievič -- NN].
Łukašenka padkreśliŭ, što pierad piśmieńnikami staić zadača — adradzić byłuju słavu biełaruskaj litaratury i padniać jaje na novy mastacki ŭzrovień. Jon padkreśliŭ, što «dziaržava imkniecca stvaryć usie ŭmovy dla vašaj pracy».
«U adkaz my čakajem tolki adnaho — jarkich, talenavitych tvoraŭ».
Razam z tym, jon sa škadavańniem adznačyŭ, što «pakul zapatrabavanaść vašych tvoraŭ zastajecca surjoznaj prablemaj».
Jon daručyŭ Ministerstvu infarmacyi «navieści paradak u hanararnaj palitycy,kab piśmieńnikam nie prychodziłasia pa 5–7 hadoŭ čakać atrymańnia zaroblenych hrošaj».
U toj ža čas jon papiaredziŭ, što «rost nakładaŭ i pavieličeńnie hanararaŭ adbuducca tolki ŭ tym vypadku, kali vašy knihi cikavyja i patrebnyja ludziam».
A. Łukašenka taksama ličyć, što ministerstvu kultury i biełaruskim teleradyjokampanijam nieabchodna «padumać ab adradžeńni praktyki ekranizacyi tvoraŭ našych piśmieńnikaŭ».
Pry hetym efiektyŭnym srodkam dałučeńnia maładoha pakaleńnia da litaratury, na pohlad jaho, mahło b stać stvareńnie biełaruskich aŭdyjoknih.
Jon taksama nie vyklučyŭ, što metazhodna adnavić praktyku napisańnia pjes pa dziaržzamovie.Akramia taho, praciahnuŭ A. Łukašenka,
nieabchodna pierahledzieć školnyja prahramy, z tym, kab «vyklučyć druharadnych aŭtaraŭ i nadavać bolš času na sapraŭdy vialikija tvory».
Ciapier čytajuć
«Uźnikajuć ujaŭleńni, što palitviaźni musiać być stojkimi, sabranymi, udziačnymi. A realnaść roznaja». Pahavaryli ź ludźmi, jakija vodziać departavanych litaralna za ruku66
Kamientary