Навумчык: Трамп пацісне руку Бяляцкаму, каб гэта заўважыў Нобелеўскі камітэт

«Усё больш аргументаў за тое, што Мінск можа быць месцам трохбаковых (Трамп, Зяленскі, Пуцін) перамоў у справе спынення расійскай вайны супраць Украіны.

Ясна, што толькі ў выпадку вызвалення палітвязняў. Магчыма, Вашынгтон ужо даў гэта зразумець афіцыйнаму Мінску. У такім разе лічба (1300) агучаная гаспадаром Белага дому нездарма.

І перад тым, як паціснуць руку «моцнаму лідару» Лукашэнку, Трамп пацісне руку непахіснаму і моцнаму (ужо без двукоссяў) Алесю Бяляцкаму, нобелеўскаму лаўрэату. У разліку, што гэта заўважыць Нобелеўскі камітэт.

І ён сапраўды заўважыць — хаця і не факт, што ўлічыць. Зрэшты, калі цана Нобелеўскай прэміі Трампу — вызваленне беларускіх палітзакладнікаў і спыненне рэпрэсій, буду толькі рады. Пры гэтым прэзідэнту ЗША давядзецца пільнаваць, каб на месца вызваленых Лукашэнка не набраў новых — інакш эфект будзе істотна змазаны.

Пуцін у канцы сустрэчы на Алясцы сказаў, што «наступны раз — у Маскве». Але сталіца РФ адназначна адпадае (не сіметрычна Алясцы), а на Камчатку Трампа не запросіш.

Мінск у гэтым кантэксце выглядае для Масквы цалкам прымальным, проста ідэальным, паколькі Пуцін успрымае Беларусь як сваю вотчыну. Зусім непажаданы ён для Кіеву, але Зяленскі цяпер не ў тым становішчы, каб дыктаваць свае ўмовы.

Галоўнага для перамогі — належнай колькасці зброі — Захад, з розных прычын, Украіне ў бліжэйшыя часы не дасць. Ва ўсякім разе, прэзідэнт Украіны можа прадставіць згоду на Мінск як праяву кампрамісу са свайго боку — каб ужо на саміх перамовах не саступаць у нечым больш важным.

Канешне, ва ўмовах пагрозы поўнай анексіі, правядзенне ў Мінску перамоў, да якіх будзе прыкаваная ўвага ўсяго свету — замацоўвае палітычную суб'ектнасць Беларусі як незалежнай краіны, і было б альбо глупствам, альбо фарысействам адмаўляць гэта.

Мінус у тым, што гэта адначасна замацоўвае краіну ў зоне ўплыву Расіі — ва ўсякім разе, ва ўспрыманні сусветных лідараў. Але і без усялякіх пакуль гіпатэтычных перамоў Беларусь, дзякуючы Лукашэнку, знаходзіцца пад палітычным, вайсковым, эканамічным і інфармацыйным уплывам Масквы.

Вяртанне Трампа ў Белы дом сапраўды зафіксавала тэктанічныя змены ў сусветнай палітыцы. І калі пагадзіцца з тымі, хто бачыць у гэтым акно магчымасцяў для дэмакратычнай Беларусі — трэба прызнаць, што яно надзвычай вузкае. І, як бы мы да гэтага ні ставіліся, сітуацыя (ва ўсякім разе, на сёння) выключае хуткія, рэвалюцыйныя змены.

Што праўда, чалавецтва, як сведчыць гісторыя, большую частку свайго існавання і пражыло ў часы не рэвалюцый, а эвалюцый.»

• 10
• 1
• 2
• 1
• 0
• 0
• 0
• 0