Беларус пасля смерці жонкі застаўся адзін з дзецьмі. Іх у яго 12, але ён добра дае рады

«Хлопчыкі менш патрабавальныя»

У кватэры, якая знаходзіцца ў адным з мікрараёнаў Мінска, утульна і светла. Ужо з парога тут пахне спецыямі, у духоўцы гатуецца абед на вялікую сям'ю, а чысціні і парадку на кухні можа пазаздросціць нават дасведчаная гаспадыня.

«Цяпер са мной жывуць шасцёра дзяцей, а яшчэ шасцёра ўжо выраслі — ім 18+, дарослыя ўжо», — усміхаецца Іван і запрашае журналістаў да стала.

Да гарбаты ўжо прыгатаваная румяная шарлотка, а на пліце закіпае ў чайніку вада.

«Пірог пякла адна са старэйшых дачок — Ліза, яна кулінарны каледж скончыла. Сёстры ёй, вядома, дапамагалі. Яблыкі — з нашага саду на дачы, а травы я сам збіраю і нарыхтоўваю. У зборы, які зараз заварваецца, — скрыпень, мята, лісце вішні», — адзначае гаспадар і не спяшаючыся пачынае свой расказ.

Павялічыць

Павялічыць

Жонка Івана Вольга памерла чатыры гады таму. Яшчэ ў 2021‑м у жанчыны знайшлі анкалогію і, нягледзячы на ўсе намаганні дактароў, выратаваць яе не ўдалося. Разам сужэнцы пражылі больш за 20 гадоў.

«Апошнія роды ў Вольгі былі цяжкімі — прыйшлося рабіць кесарава сячэнне, і потым былі ўскладненні. Пасля гэтага яна яшчэ на кавід захварэла — гэта, верагодна, яшчэ больш усё пагоршыла. Яна была добрай жонкай і мамай. Калі ў нас з'явіліся дзеці, Вольга пайшла з працы і цалкам прысвяціла сябе клопату пра іх. Хіба што адзін час займалася рамесніцкай дзейнасцю: рабіла паштоўкі, шпількі, блакноцікі. Зрэшты, мы ўсёй сям'ёй гэтым захапляліся: дзяўчынак жа шмат, заўсёды актуальна.

Вользе было 44 гады, калі яе не стала. Цяжка гэта ўсё, вядома, былі і слёзы, і перажыванні… Але я вернік, жонка таксама была верніцай, і дзяцей мы стараліся выхоўваць з любоўю да бога. Для нас смерць не азначае, што чалавек адыходзіць назаўжды. Мы верым, што ён проста пераходзіць з аднаго стану ў іншы — з фізічнага ў духоўны. Але момант расстання ўсё адно заўсёды складаны, якім бы моцным ты ні быў».

На момант, калі Іван застаўся адзін, дзве старэйшыя дачкі былі ўжо паўналетнімі, а вось малодшай, Любачцы, было ўсяго 5 гадоў. Дарэчы, вось і яна — разам з сястрой Сафіяй зайшла на кухню павітацца з гасцямі.

Павялічыць

Быць адзіным з бацькоў для 12 дзяцей (хай некаторыя з іх ужо і выраслі) — сам па сабе няпросты вопыт. У Івана ж наогул атрымалася «задача з зорачкай»: у яго 10 дачок. Пасля смерці жонкі ўсе «дзявочыя справы» леглі на ягоныя плечы.

Павялічыць

— Хлопчыкі — яны такія… менш патрабавальныя. Майку надзеў — і ўсё нармальна. У дзяўчынак жа ўсё зусім па-іншаму: то колер не той, то фасон, то даўжыня, — дзеліцца тонкасцямі клопату пра дзяцей Іван.

— А ходзіце з дочкамі на шопінг?

— Ну, з малодшымі — Любай, Соняй, Ірай — яшчэ хаджу. А сярэднім ужо старэйшыя дапамагаюць. А наогул, я і прычоскі ўмею рабіць, і выслухаю заўсёды, калі трэба, і параду дам, і супакою. Дзеці ў мяне ў цэлым дружныя, але ўсякае бывае. Часам прыходзіцца быць «вогнетушыльнікам», — смяецца мужчына.

Павялічыць

У кухню зазірае Давыд, малодшы сын Івана. Хлопец вучыцца ў дзясятым класе, захапляецца кіберспортам і футболам.

«Я сам раней займаўся тэнісам, а потым навучыў гэтаму і некаторых дзяцей — Андрэйку, Маргарыту. Нават ездзілі на спаборніцтвы. Іра вось нядаўна пайшла на валейбол. А Любачка, наша наймалодшая, больш творчы чалавек: ёй падабаецца выразаць, асабліва розныя дробныя дэталі», — адзначае Іван.

Павялічыць

Шматдзетнага бацьку просяць пералічыць усіх сваіх дачок і сыноў па ўзросце. Ён жартуе, што для гэтага яму прыйдзецца ўзяць пашпарт або пашукаць пасведчанні аб нараджэнні.

«Самая старэйшая ў нас — Маша, яна нарадзілася ў 2000-м. Замужам, жыве ў Расіі, у яе ў самой ужо ёсць дачка — Стэфачка. Маёй унучцы амаль 2 гады. Потым ідзе Аленка, далей — Вера з Надзеяй, яны блізняты, Аня, Ліза… Усе яны ўжо паўналетнія,самастойныя… Пасля іх — Андрэй, яму 18 гадоў, ён нядаўна паступіў у БДУІР — яму я дапамагаю яшчэ, вядома. Ну а потым ідзе Маргарыта — яна ў адзінаццатым класе, далей Давыд, Іра — восьмы клас, Сафія — шосты. Ну і Любачка — ёй цяпер 10 гадоў».

Павялічыць

Па выхадных гатуюць усе, а парадак наводзяць па графіку

Больш за 20 гадоў Іван працаваў на МАЗе мадэльшчыкам па драўляных мадэлях. Але пасля смерці жонкі завод прыйшлося пакінуць: трэба было займацца выхаваннем дзяцей.

«Некалькі гадоў я толькі атрымліваў пенсію па выпадку страты карміцеля — на гэтыя грошы і жылі. Але калі Любе споўнілася 8 гадоў, выйшаў на працу. На завод вяртацца не стаў: усё ж такі ранейшы графік складана сумяшчаць з клопатам пра дзяцей. Цяпер працую аўтакур'ерам у «Яндэкс Дастаўцы», і гэта аптымальны варыянт. Адправіў дзяцей у школу — развёз заказы, вярнуўся — прыгатаваў абед. Вольны графік дазваляе мне ўсё паспяваць».

Павялічыць

Як жа ўладкаваны побыт у сям'і Пуховічаў? За гатаванне ў асноўным адказвае тата, а вось прыбіраннем займаюцца ўсе разам. Для гэтага існуе нават свой графік дзяжурстваў.

«У суботу ці ў нядзелю можам сабрацца ўсе разам і нешта выпекчы, а так у асноўным гатую я: дзецям жа каму на вучобу, каму на працу — няма калі асабліва. Стараюся зрабіць ежы адразу на пару дзён, каб не стаяць пастаянна каля пліты. Ну і бытавая тэхніка вельмі выручае: у нас ёсць і камбайн, і кашаварка, і посудамыйка».

Павялічыць

Павялічыць

У кожнага ў сям'і ёсць свае абавязкі. Старэйшыя дзеці дзяжураць па чарзе, а малодшыя ім дапамагаюць. Адныя сочаць за парадкам у ванным пакоі ці калідоры, іншыя выносяць сметніцу, складаюць чыстую бялізну або дапамагаюць разабраць посудамыйную машыну. Нават у самых маленькіх знаходзяцца пасільныя справы.

«Калі дзяжурных няма, то я, як правіла, падхопліваю прыбіранне. І такое бывае даволі часта», — усміхаецца Іван.

«Дзеці ведаюць, што заўсёды могуць звярнуцца да мяне па падтрымку і параду»

Улетку і па выхадных сям'я часта праводзіць час на дачы недалёка ад Мінска. У звычайную легкавую машыну ўсе, вядома, не змяшчаюцца, але для такіх паездак у таты ёсць вялікі бус — там месца хапае ўсім.

Павялічыць

«Я сам нарадзіўся і вырас на вёсцы, так што да працы на зямлі прывучаны. Калі мы купілі ўчастак, я адразу пасадзіў сад — там ёсць і яблыні, і грушы. У дзяцінстве, памятаю, мне яблыкаў не хапала, а цяпер у нас на лецішчы растуць і парэчкі, і агрэст, і вішні. Ёсць і агарод, цяпліцы, дзе вырошчваем памідоры, агуркі, перцы. Прыемна, калі свае гародніна і садавіна. Дзеці, вядома, ва ўсім дапамагаюць, асабліва старэйшыя дзяўчынкі: і полюць, і паліваюць. Яблыкаў у гэтым годзе было шмат, таму прышлося з імі паваждацца — рабілі сок, сушылі».

Павялічыць

Увогуле, як прызнаецца сам Іван, вялікай сям'і бывае складана сабрацца разам, асабліва са старэйшымі дзецьмі: у кожнага свае справы і клопаты.

«Нават на святы не заўсёды ўдаецца ўбачыцца з усімі. Але адносіны мы падтрымліваем, і ўсе мае дзеці ведаюць, што могуць звярнуцца да мяне па падтрымку і параду. Нядаўна ў мяне быў юбілей — 50 гадоў, і старэйшыя дзеці падарылі мне новы тэлефон. Вядома, было прыемна. А з тымі, хто яшчэ жыве са мной, стараемся хаця б раз на тыдзень збірацца, абмяркоўваць вучобу, штодзённыя справы і планы: хто паедзе на лецішча, а хто застанецца дома».

Павялічыць

Таксама Іван з дзецьмі час ад часу ездзіць у родную вёску, якая знаходзіцца ў Мядзельскім раёне. Бацькоў мужчыны даўно няма — бацькі не стала ў той жа самы год, калі памерла Вольга.

— Але там цяпер жыве цётка Валя — другая жонка таты. Мы з дзецьмі і мой брат са сваёй сям'ёй прыязджаем часам да яе ў госці, дапамагаем па гаспадарцы. Усё ж такі ўжо пажылы чалавек, складанавата ёй.

— Што вам дапамагло не апусціць рукі, калі вы засталіся з дзецьмі адзін?

— Калі ў чалавека ёсць трывалы падмурак, ён можа ўстаяць нават у самыя цяжкія часы. А калі яго няма, то тады складаней — хтосьці за гарэлку хапаецца, хтосьці за іншы дэструктыў і проста паступова руйнуецца. У мяне гэты падмурак ёсць: гэта вера, надзея, любоў. У Бібліі напісана: «Панылы дух сушыць косці». Сам стараюся не нудзіцца і дзяцей гэтаму вучу.

Павялічыць

Яшчэ адна важная частка жыцця Івана, яго натхненне і аддушына — гэта музыка. У дзевяностыя гады мужчына скончыў музычнае вучылішча па класе духавых і ўдарных інструментаў і некалькі гадоў нават працаваў педагогам па спецыяльнасці.

«Цяпер я кірую аркестрам у царкве і навучаю маладых музыкаў, пяю ў хоры. На фартэпіяна, гітары таксама граю з задавальненнем. З музыкай у мяне даўняя дружба — яна дапамагае пражываць і смутак, і радасці. Ды і сяброў у мяне шмат з музычнага вучылішча — дагэтуль камунікуем. Нядаўна вось нас з дзецьмі запрашалі на канцэрт народнага аркестра. Калі дзеці былі маленькімі, мы больш разам спявалі, цяпер ужо не так. Але я нікога не прымушаю: лічу, што чалавек павінен займацца тым, да чаго яго душа цягнецца і да чаго ёсць задаткі».

Павялічыць

— А калыханкі дзецям спявалі, калі яны былі зусім маленькія?

— Вядома!

Каб не быць галаслоўным, Іван бярэ гітару і грае пару песень і гасцям.

«Як вазьму ў рукі інструмент — не магу спыніцца. Зацягвае!»

Павялічыць

Іван прызнаецца: ён не думаў, што ў такім узросце застанецца без жонкі. Уяўляў, як яны з Вольгай выгадуюць дзяцей, разам састарэюць, будуць на пенсіі ездзіць да мора…

— Але, на жаль, не заўсёды атрымліваецца так, як нам хочацца. Але аднаму нядобра… Хацелася б, вядома, каб была спадарожніца…

— А з дзецьмі пра гэта размаўлялі — пра тое, што вы можаце другі раз ажаніцца?

— Ну, чыста тэарэтычна мы гэта абмяркоўвалі. Усе па-рознаму ставяцца, але ў цэлым — з разуменнем.

— Іван, а вы ўвогуле строгі бацька?

— Хутчэй прынцыповы. Я за справядлівасць, пастаянна тлумачу дзецям: калі хтосьці менш робіць, значыць, у кагосьці спраў больш. А так, увогуле, думаю, што я добры тата.

• 7
• 0
• 0
• 0
• 0
• 1
• 0
• 1