Пра сваё рашэнне пісьменніца Ганна Златкоўская паведаміла ў фэйсбуку. Вытрымала на пасадзе яна ўсяго толькі дзевяць месяцаў.
У пасце Ганна Златкоўская назвала гэты этап сваёй біяграфіі «вельмі моцным і важным досведам», за які яна «шмат даведалася пра сябе» і падчас якога ёй «прыйшлося нанова шмат чаго ў сабе перафармаваць».
Пра працу з Ціханоўскай і яе саму яна пры гэтым выказваецца вельмі станоўча:
«Ведаю, што многіх цікавіць, а якая Святлана? Дык вось скажу вам, яна вельмі і вельмі арганізаваны чалавек. Яна не дазваляе сабе стамляцца.
Я на ўсё жыццё запомню адзін выпадак. Гэта былі тры напружаныя працоўныя дні па 12 гадзін. Мала сну — шмат актыўнасцяў, інтэрв’ю, сустрэч… Я ўжо на другі дзень думала: божа, як гэта вытрымаць? І як Святлана трымаецца? Бо ўся ўвага ж на ёй. І вось ідзе трэці дзень, у мяне ад стомленасці ідзе пара з вушэй, я думаю толькі пра ложак і заслужаны бакал прасэка, але трэба яшчэ некалькі гадзін працаваць. Святлане прыносяць чарговы дакумент, які трэба праверыць. І я думаю, што вось зараз адзінае, што я магу прачытаць, — гэта назву крамы, у якой я куплю тое самае прасэка, а ўсялякія дакументы б праглядзела адным вокам. Але Святлана чытала яго, знаходзіла памылкі, выпраўляла іх… І так заўсёды.
Увага да самых маленькіх дэталяў і напружаны графік — я бачыла гэта кожны дзень і толькі што і бубнела сама сабе: дзякуй Богу, што я — не яна, бо я б ужо даўно сказала: не, рабяты, я скончылася, выбачайце».
Яна лічыць, што
«імя Святланы назаўсёды застанецца ў гісторыі, прыемна, хай і нядоўга, але пабыць яе часткай».
Канкрэтныя прычыны свайго сыходу з каманды Златкоўская не акрэслівае, але з агульнага кантэксту паста можна зразумець, што аб'ём і рытм працы аказаліся для яе надта знясільваючымі: «Мае пушыстыя монстры часта мне заміналі рабіць на 300 адсоткаў, нават цяжка патлумачыць, чаму».
Што да будучых планаў, то яна піша:
«Але я ўсё ж такі засталася пісьменніцай, якая марыць напісаць новую кнігу на беларускай мове, якая любіць сваіх пушыстых монстраў і вельмі перажывае за кожнага беларуса і беларуску, якія пацярпелі ад рэжыму. Пачынаецца новы шлях майго жыцця, але ў эміграцыі іх было столькі, што ўжо звыкла».
Цяпер чытаюць
18‑гадовы курсант Вайсковай акадэміі з Ляхавіч нікому нічога не сказаў, забраў дакументы і паехаў ваяваць за Расію. Цяпер па ім плачуць37
Каментары
А Святлане Георгіеўне рэспэкт.